ยงคำรามที่ยังเดือดดาลของมัน มันจ้องมองรอบด้านอย่างตะกละตะกลามราวกับอสรพิษที่หิวโหยหวังว่าจะมีคนที่ไม่สะดุดตาเดินทางผ่านมาหลายคนจะได้สังหารเล่นอีก ผ่านไปครู่หนึ่ง เถาวัลย์เริ่มเหลืองกรอบและค่อยๆ เหี่ยวเฉา สุดท้ายถูกลมพัดคราหนึ่งก็กลายเป็นธุลีสีดำปลิวกระจายในอากาศ
ใต้ต้นไม้วิญญาณจริงในโลกเทพกูซู่ เจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริงนั่งเงียบๆ นางลืมตาขึ้นกะทันหันและด่าทออย่างเผ็ดร้อน “หากมิใช่มีเพียงเมล็ดวิญญาณจริง พวกเจ้าไม่ว่าใครก็อย่าคิดจะหนีรอดเลย”
นางกัดฟันอย่างไม่พอใจพลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ถอนหายใจ “ช่างเถอะ แค่มดเล็กๆ ตัวหนึ่ง ต่อไปค่อยหาคนออกไปค้นหาก็ได้ ข้าไม่เชื่อว่าจะหาเขาไม่พบ”
นอกโลกเทพกูซู่ว่างเปล่าไร้ผู้คนพลันมีเสียงหัวเราะดังมากะทันหัน มีคนกำลังหัวเราะหึๆๆๆ อย่างเยียบเย็น ครู่หนึ่งเสียงหัวเราะก็หยุดลง โลกเทพกูซู่กลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง
“พั่งจื่อ เจ้าไม่เป็นไรนะ ร่างจริงของเจ้าเป็นสิ่งมีพิษชนิดหนึ่งจะถูกพิษเล็กน้อยแค่นี้คว่ำได้อย่างไร!” พั่งจื่อนอนอยู่บนพรมบินทรวงอกเต็มไปด้วยโลหิตที่กระอักออกมา ร่างสีขาวกลายเป็นสีดำ จินเฟยเหยาค้นหายาในถุงเฉียนคุน ยาแก้พิษมีไม่มาก เป็นถึงขั้นแปลงจิตแล้วใ
