ครยังกินยาแก้พิษอยู่อีก
นางค้นยาจิปาถะได้กองหนึ่งก็ยัดใส่ปากพั่งจื่อทั้งหมด หวาหวั่นซีก็นั่งยองๆ อยู่ด้านข้าง ทว่าทั้งสองคนไม่กล้าแตะต้องพั่งจื่อ ไม่มีใครรู้ว่าพิษนี้ร้ายกาจเพียงใด พอแตะแล้วจะติดต่อหรือไม่
ยาที่ใส่ปากไม่ได้ผลเลยสักนิด พั่งจื่อกระอักโลหิตออกมาต่อ มันนอนแน่นิ่งอยู่บนพรมบินสองตาจับจ้องท้องฟ้า เรื่องนี้ทำให้จินเฟยเหยาตกใจแทบแย่ รีบโยนหนังสัตว์ชิ้นหนึ่งลงบนท้องของมัน จากนั้นทุบมันหลายครั้ง “พั่งจื่อ จะตายแล้วหรือ! ถ้าเจ้าตาย ต้านิวกับลูกกบน้อยจะทำอย่างไร!”
“แค่ก!” พั่งจื่อไอเป็นเลือดออกมา มองจินเฟยเหยาแล้วเอ่ยอย่างอ่อนแรง “ถ้ายังทุบอีกจะตายเอาจริงๆ ต้านิวกับลูกกบน้อยอะไรกัน เจ้านายอย่างเจ้าจะมีสัตว์ภูติที่ลังเลเพราะเรื่องความรักหรือ?”
“ทำไมถึงกล่าววาจาลึกล้ำขนาดนี้ ดูแล้วเหมือนจะตายจริงๆ เลย” จินเฟยเหยาเอียงศีรษะมองดูอย่างละเอียด สภาพของพั่งจื่อแย่มาก มองดูแล้วนางพบว่าลิ้นของพั่งจื่อกลายเป็นสีดำหมด ครั้งนี้ยังเย้ยหยันอีกดูเหมือนจะแย่จริงๆ
จินเฟยเหยาถอนหายใจ หยิบกล่องหยกใบหนึ่งออกมาจากถุงเฉียนคุน เปิดกล่องออกเผยให้เห็นยาเม็ดหนึ่งด้านใน เป็นยาคืนชีพกลับสวรรค์ที่ปู
