นหนึ่งเป็นเกราะป้องกันชั้นยอด มันรู้สึกว่าตนเองสมควรหาสิ่งของมาป้องกันหนังท้องอันใหญ่โตเสียหน่อย เผยพุงออกมาภายนอกทั้งวันอันตรายอย่างยิ่ง ทว่าพอมันยื่นมือออกไปสัมผัสวงแสงก็ถูกส่งตัวออกไปในพริบตา
จินเฟยเหยาตะลึงงัน มองทางเจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริงอย่างสงสัย ส่วนเจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริงก็มองนาง อ้าปากเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม “หนึ่งชิ้น พวกเจ้าเลือกเสร็จแล้ว”
“อะไรนะ! ไหนท่านบอกว่าหนึ่งคนหนึ่งชิ้น” จินเฟยเหยาเบิกตาจ้องมองนาง เมื่อครู่พูดว่าหนึ่งคนหนึ่งชิ้นชัดๆ ตอนนี้กลายเป็นชิ้นเดียวได้อย่างไร
เจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริงเลิกคิ้วเอ่ยอย่างเล่นแง่ “ข้าบอกว่าพวกเจ้าหยิบมากไม่ได้ ถ้าคนละชิ้นก็เยอะสิ ดังนั้นเลือกชิ้นเดียว เจ้าให้คนของเจ้าเลือกเองนะ ส่วนสิ่งที่เลือกออกมาคือชิ้นนี้ เลือกสิ่งของได้ดียิ่ง สิ่งอื่นๆ ย่อมนำไปไม่ได้”
จินเฟยเหยามองนางแบบใบ้กิน ถึงกับมีคนที่เล่นแง่ขนาดนี้ “เมื่อครู่ท่านไม่ได้พูดให้ชัดเจน นี่ไม่นับ!”
“เหล่าเหนียงบอกว่าชิ้นเดียวก็ชิ้นเดียวสิ เจ้าไม่ยอมรับหรือ? เรื่องที่เจ้าหลอกข้า ข้าก็ใจกว้างไม่คิดบัญชีกับเจ้าแล้ว” เจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริงเปลี่ยนน้ำเสียง เริ่มมีโทสะขึ้นมาอีก
พูดคุยด้วยเหตุผล
