กับคนผู้นี้ไม่ได้เลย มิน่าเล่าบุรุษจึงหนี คนแบบนี้ยากจะทนไหวจริงๆ จินเฟยเหยาบริภาษในใจ สายตามองไห่หลันอินที่ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี จากนั้นนางก็ยื่นมือออกมา “เอามา ข้าดูหน่อยว่าเป็นเคล็ดวิชาอะไร”
เรื่องราวเปลี่ยนแปลงกะทันหันเกินไป ไห่หลันอินกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง หลังจากลังเลจึงมอบเคล็ดวิชาในมือให้จินเฟยเหยาอย่างลำบากใจ
จินเฟยเหยารู้สึกว่าอย่างไรเคล็ดวิชานี้ก็น่าจะมีประโยชน์อยู่บ้าง เรียนได้นิดหน่อยก็ถือว่าไม่ขาดทุนนัก ทว่าพอนางก้มหน้าลงมอง สีหน้าพลันขาวซีดทันที “นี่มันของบ้าบออะไร!” บนกระดาษที่ทำจากวัสดุแปลกประหลาดใบนี้วาดบุรุษสตรีกำลังพัวพันกัน เป็นภาพวังวสันต์[2]แท้ๆ
“เจ้าหยิบภาพวังวสันต์ทำไม?” นางมองไห่หลันอินด้วยสีหน้าว่างเปล่า มือสั่นกระดาษใบนี้
ไห่หลันอินถูกนางถามจนใบหน้าและหูแดงก่ำ พึมพำอยู่นานก็พูดเหตุผลออกมาไม่ได้
จินเฟยเหยาเห็นท่าทางอ้ำๆ อึ้งๆ ของนางก็เดือดดาล “ที่นี่มีสิ่งของตั้งมากมาย ทำไมเจ้าต้องเลือกภาพวังวสันต์ ถ้าเจ้าอยากดูข้าจะหามาให้เจ้าดู ทางนั้นก็มีบุรุษยืนอยู่ฝูงหนึ่งมิใช่หรือ เจ้าอยากดูก็ไปหาพวกเขา!” ระหว่างที่พูด นางก็ชี้ไปทางเผ่าปิศาจยี่สิบกว่าคนที่
