มีฐานะเป็นเทพสตรีเจ้าแม่ต้นไม้ ท่านถึงกับมีท่าทีเช่นนี้!” ปฏิกิริยาของเจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริงทำให้ทุกคนในที่นั้นตกใจ คิดไม่ถึงว่านางจะเป็นคนเช่นน นี้ ความเพ้อฝันพังทลายอยู่บ้าง
เจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริงเลิกคิ้วเอ่ยถาม “เช่นนั้นข้าสมควรมีท่าทีเช่นไร?”
จินเฟยเหยาเอ่ยทันทีโดยไม่ต้องคิด “แน่นอนว่าต้องอ่อนโยนนุ่มนวล มีเมตตาน่ารัก ไม่ยินดีไม่โกรธเคือง กระตือรือร้นช่วยเหลือคน ทั้งยังมีปราณเซียนทั่วร่าง”
“ข้าว่าเจ้าอ่านบันทึกปกิณกะมากไปแล้ว สิ่งที่เจ้าเอ่ยถึงมีแต่ในบันทึกปกิณกะที่แต่งขึ้น เด็กน้อยจริงๆ” เจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริงมีสีหน้าดูแคลน ส่งเสียงขึ้นจมูกแล้วเอ่ยเย้ยหยันทั นที
น่าชังเกินไปแล้ว! จินเฟยเหยามีโทสะอย่างยิ่ง คนผู้นี้มีท่าทีเช่นนี้ได้อย่างไร ถึงกับเป็นเทพเผ่าเหนี่ยวอะไรนั่นอีก ไม่ดูคุณธรรมของนางเสียบ้าง แค่เห็นก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คน นดี
ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาฟังพวกนางสองคนปะทะคารม ราชันเฟยเทียนรีบตัดบทพวกนางแล้วเล่าวิกฤติในตอนนี้อย่างสั้นๆ ให้เจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริงฟังและขอร้องให้เจ้าแม่ต้นไม้ขับไล่เผ่ามนุษย์ ไป
เผชิญหน้ากับคำขอร้องของสาวก เจ้าแม่ต้นไม้กลับไม่สนใจเลยสักนิด เพียงเอ่ยอย่างเดือดดาล “ยุ่งยากจริ
