จะมาหยิบยืมสิ่งของจากข้า ข้าเขินที่จะปฏิเสธ ดังนั้นศิลาวิญญาณและพืชวิญญาณล้วนถูกหยิบย ยืมไป ทั้งยังไม่คืนเป็นประจำ” ไห่หลันอินครุ่นคิดจึงเอ่ย บอกเรื่องให้ยืมสิ่งของให้คนอื่นฟังดูเหมือนจะไม่ค่อยดี
“เจ้าบ้าหรือเปล่า ให้คนอื่นยืมสิ่งของทำไม!” จินเฟยเหยามองนางอย่างตกตะลึง คนผู้นี้คิดอย่างไร ไม่ได้มีอำนาจเหมือนเมื่อก่อนที่สามารถให้สิ่งของคนตามใจชอบได้ จริงสิ เมื่อก่อนน นางเป็นคุณหนูโง่ๆ ที่มีผลประโยชน์ให้คนอื่นไปทั่ว ข้างกายมีคนติดตามไม่น้อย คงไม่ใช่ตอนนี้ยังไม่ได้เปลี่ยนความเคยชินนี้หรอกนะ
ดังนั้น จินเฟยเหยาจึงถามหยั่งเชิง “คนในสำนักประจบเอาใจเจ้าหรือบอกว่าตนเองลำบากอย่างไร หรือไม่ก็ต้องรีบใช้ เจ้าจึงให้ยืมสิ่งของในมือใช่หรือไม่?”
ทว่าคำตอบของไห่หลันอินเกือบทำให้นางมีโทสะตาย ได้ยินไห่หลันอินตอบอย่างสงบนิ่ง “ตอนผู้เยาว์ที่มีพลังบำเพ็ญเพียรต่ำต้อยคิดจะหยิบยืมสิ่งของข้าก็บอกว่าตนเองน่าสงสารอย่างไร รจริงๆ หรือมีเรื่องต้องรีบใช้จึงพูดจาดีๆ หน่อย ทว่าผู้อาวุโสในสำนักหรือพลังบำเพ็ญเพียรขั้นเดียวกัน พวกเขามาหยิบยืมสิ่งของจากข้าก็บอกว่าต้องการตรงๆ ไม่ได้พูดจาน่าฟังอะไร”
“เจ้ายังถือว่าตนเองเป็นคุณหนูโปรยทองแบ
