บ้าง ไม่มีอะไรก็มาสังหารพวกเรา ถือว่าที่นี่เป็นพื้นที่ของพวกเขาอ อย่างสมบูรณ์ พวกเราถือกำเนิดที่นี่ตั้งแต่เล็กและเคยชินกับสภาพแวดล้อมที่นี่แล้ว ได้แต่หลบๆ ซ่อนๆ พวกเขาอย่างระมัดระวัง”
จินเฟยเหยาพยักหน้า “ชีวิตเช่นนั้นต้องไม่สุขสบายแน่ เพียงแต่ตอนนี้เหตุใดจึงไม่เห็นเงาของพวกเขา หลังพวกเจ้าเลื่อนขั้นก็สังหารพวกเขาหมดแล้วหรือ?”
เอ่ยถึงเรื่องนี้ ราชันเฟยเทียนก็หัวเราะ “ตอนผ่านเคราะห์สายฟ้า เนื่องจากพวกเรามีปริมาณมากเกินไป เคราะห์สายฟ้าที่ลงมาจากผืนนภาจึงเยอะมาก ไม่เพียงพวกเราที่ถูกผ่าจนรับมือไม่ท ทัน แม้แต่เผ่ามนุษย์ก็เช่นเดียวกัน พวกเขาอาศัยอยู่ใต้ยอดไม้ อัสนีสวรรค์ผ่าลงมาจากด้านบน หนีไม่รอดสักคน บางคนถึงทนได้ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ถูกอัสนีสวรรค์ผ่ากลายเป็นธุลี หนีร รอดไปได้ไม่กี่คน”
“ถูกฟ้าผ่าตายหมดแล้ว? ช่างโชคร้ายจริงๆ เช่นนั้นตอนนี้ที่นี่ก็เหลือแค่พวกเจ้า ต้องปกป้องอาณาเขตไว้ให้ดีๆ ล่ะ อย่าให้เผ่ามารและเผ่ามนุษย์แย่งชิงไปอีก” จินเฟยเหยาหัวเราะหึ ๆ นางแยกไม่ออกว่าตนเองถือเป็นคนเผ่าใด เจอมนุษย์พูดภาษามนุษย์ เจอมารพูดภาษามาร เจอปิศาจก็พูดภาษาปิศาจจริงๆ
“ใช่ พวกเราก็คิดเช่นนี้ เมื่อก่อนถูกเผ่ามนุษย์รังแก
