จะลืมแล้ว ต้องการแน่นอน ถ้าอย่างไรท่านรั้งอยู่เล่นสนุกอีกหลายชั่วยาม?” เสาแสงของวงเวทเมื่อครู่ทำให้จินเฟยเหยาโง่งมจนเกือบจะลืมเรื่องสำคัญแล้ว
“ฮึ!” พี่กระจกส่งเสียงขึ้นจมูก ยิงแสงสายหนึ่งเข้าสู่สมองจินเฟยเหยา เสริมวัตถุดิบและแผนภาพของวงเวททั้งหมดพอดี จากนั้นจินเฟยเหยาก็รีบเอ่ยขอบคุณ กลางท้องนภาเริ่มปรากฏเสีย ยงฟ้าร้องดังอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย ทว่าได้ยินแค่เสียง กลับไม่เห็นท้องนภามืดลงมีเมฆดำปรากฏขึ้น แม้แต่ฟ้าแลบก็ไม่เห็นสักนิด
พี่กระจกเห็นฉากนี้รีบเอ่ยว่า “ข้าไปก่อนล่ะ ต่อไปขึ้นโลกระดับสวรรค์แล้วก็มาเล่นกับข้า” จากนั้นก็เห็นแสงสีฟ้าสายหนึ่งพุ่งออกมาจากกระจกสภาพโลกวิญญาณ แหวกท้องนภาแล้วเหิน ขึ้นกลางอากาศ
“รีบขนาดนี้ทำไม?” จินเฟยเหยาเก็บกระจกสภาพโลกวิญญาณแล้วใช้การรับรู้ตรวจดู บนนั้นไม่มีอะไรเลย พี่กระจกจากไปแล้วจริงๆ
“เสียงฟ้าร้องพวกนี้น่าจะเป็นเสียงเผ่าปิศาจที่ผ่านด่านเคราะห์ในโลกระดับเทพส่งออกมา เพียงแต่มากมายขนาดนี้ คาดว่ามีสัตว์ปิศาจเรือนพันเรือนหมื่นผ่านด่านเคราะห์ในเวลาเดียวกัน” ใต้เท้าหลงเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าแล้วพลันเอ่ยปาก
พอจินเฟยเหยาได้ฟังก็เกิดปัญญารู้แจ้ง มิน่าเล่าพี่กระจ
