เย็นชาขั้นว่างเป ปล่าช่วงปลายดูเหมือนจะตอแยยาก ถึงอย่างไรก็ไม่คุ้นเคยกับเขา มิสู้ไปเอาเรื่องกับคนเบื้องหน้าจะดีกว่า ถ้าจำไม่ผิด นางกับเจ้าคฤหาสน์มีความสัมพันธ์ไม่ธรรมดา
เขาแย้มรอยยิ้มพ่อค้าหน้าเลือดเอ่ยกับจินเฟยเหยาว่า “ผู้อาวุโสจินล้อเล่นแล้ว ท่านกับเจ้าคฤหาสน์เรามีความสัมพันธ์ใด นี่เป็นแค่เรื่องเล็กน้อย ไม่จำเป็นต้องรบกวนคนอื่น ถ้าตอนนี้ ผู้อาวุโสจินไม่ว่างก็ไม่เป็นไร ข้าจะส่งคนไปหาเจ้าคฤหาสน์ ถึงเวลาให้เจ้าคฤหาสน์ไปพูดคุยกับผู้อาวุโสจินก็พอ พวกเรารู้จักมักคุ้นกันขนาดนี้ ข้าไม่เหมาะจะติดอยู่ตรงกลางและพูดคุย เรื่องนี้กับท่าน ต่อไปให้พวกท่านคุยกันเองเถอะ”
“คุยกะผีสิ ทำไมพวกเจ้าต้องมาหาข้าทุกเรื่อง เห็นข้าเป็นซาลาเปาไส้ผักและเนื้อหรือ” จินเฟยเหยาคิดไม่ถึงว่าตนเองผลักเจ้านายที่ท่าทางมีเงินออกมาคนหนึ่ง ศพตนนี้ถึงกับละทิ้ง งใต้เท้าหลงมาพัวพันกับยาจกอย่างตนเอง
“ผู้อาวุโสจินล้อเล่นเก่งจริงๆ ถ้าท่านเป็นซาลาเปาไส้ผักและเนื้อ เช่นนั้นพวกเราก็เป็นล่าโร่ว[1]” ไม่รู้ว่าศพพวกนี้เคยค้าขายมามากมายเพียงใด เอ่ยถึงเรื่องขำขันในท้องตลาดด้วย รอยยิ้มเต็มหน้า ทำเอาจินเฟยเหยาพูดไม่ออก หรือว่าตอนคนพวกนี้ยังมีชีวิตอยู่เป
