รือยัง ใครชนะ เขาได้ลูบคลำท่านหรือไม่?” จินเฟยเหยามองเขาอย่างสนอกสนใจพลางรีบถาม
“เจ้าตื่นเต้นขนาดนี้ทำไม” ใต้เท้าหลงมองนางแวบหนึ่ง เอ่ยถามเสียงเย็นชา
จินเฟยเหยาหัวเราะหึๆ เอ่ยว่า “อินเยวี่ยร้ายกาจมาก มือนั่นมีพิษร้ายแรง ขอเพียงลูบคลำเนื้อหนังจะเป็นสีดำและเน่าเปื่อย ข้าเป็นห่วงว่าท่านจะถูกลูบคลำหรอก ตรงไหนดำก็ตัดทิ้งเ เถอะ”
“เล่นลูกไม้น้อยๆ หน่อย อย่านึกว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่” ใต้เท้าหลงส่งเสียงขึ้นจมูกอย่างเย็นชา
จินเฟยเหยาทำปากยื่นอย่างไม่พอใจ รอเจออินเยวี่ยแล้วต้องต่อว่าเขาสักหน่อย คิดไม่ถึงว่าจะไม่ได้ใช้ฝ่ามือพิษลูบคลำใต้เท้าหลงสักหลายที อย่างน้อยก็น่าจะช่วยเขานวดเอวสักนิด เอวจะได้อ่อน เขาจะได้ไม่ต้องหาหมอนอิงทั้งวัน
ทว่าสิ่งที่ทำให้นางผิดหวังคือคิดไม่ถึงว่าอินเยวี่ยจะไม่อยู่ที่โลกวิญญาณน้ำพุเหลือง ทิ้งศพขั้นกำเนิดใหม่ตนหนึ่งไว้รับรองนาง ไม่รู้ว่าหลอมสร้างผู้บำเพ็ญเซียนขั้นกำเนิดให หม่ออกมาโดยตรงหรือเลื่อนขั้นขึ้นมา ดูไม่ออกเลยว่าศพขั้นกำเนิดใหม่ช่วงปลายตนนี้เป็นคนที่ตายแล้ว
นอกจากผิวพรรณขาวซีดไม่แข็งแรงอยู่บ้าง สีหน้าท่าทางของเขาก็เหมือนกับคนธรรมดา พลันนึกขึ้นได้ว่
