รอยแตกนั้นพอดี
ได้ยินเสียงตูมสนั่น พั่งจี่อมุดศีรษะเข้าไปในร่างของสัตว์เยือกแข็งตามรอยแตก ทว่ารอยแตกยิ่งกว้างขึ้นทุกที สัตว์เยือกแข็งกลายเป็นเศษน้ำแข็งร่วงกระจายเกลื่อนพื้น พั่งจื่อกลับ ถูกห่อหุ้มด้วยปราณหนาวเย็นสีฟ้าอ่อน ปราณหนาวเย็นเหล่านี้ชำแรกเข้าไปในร่างของมันอย่างรวดเร็ว จากนั้นพั่งจื่อก็ลืมตากลมกว้างสองข้าง อ้าปากคายปราณหนาวเย็นออกมาแช่ตนเองให้กล ลายเป็นไข่น้ำแข็ง[1]
เห็นฉากนี้ ใต้เท้าหลงก็ขมวดคิ้ว สิ่งของในมือยังไม่ทันใช้ก็ได้แต่เก็บกลับไป ไม่มีปราณหนาวเหน็บสีฟ่าอ่อนเหล่านั้น สัตว์เยือกแข็งก็ผนึกตัวขึ้นใหม่ไม่ได้และหายไปเช่นนี้ เหลือ เพียงผลึกน้ำแข็งใหญ่น้อยเกลื่อนพื้น มองไข่น้ำแข็งที่ลอยอยู่กลางอากาศ ใต้เท้าหลงก็หันหน้าเดินกลับมาโดยไม่ส่งเสียงสักนิด
จินเฟยเหยาตะลึงงัน ตะโกนอย่างตกใจหน้าเสีย “อ๊า! พั่งจื่อแข็งเป็นไข่น้ำแข็งแล้ว!”
“โชคดีจริงๆ ปราณแห่งน้ำแข็งถูกมันกินไปแล้ว คิดไม่ถึงว่ายังผนึกตัวเป็นไข่บรรลุขั้นเก้าโดยตรงอีก” ในเวลานี้ พี่กระจกส่งเสียงจุปากเอ่ยวาจา
“เลื่อนขั้น? ปราณแห่งน้ำแข็งคือสิ่งใดอีกล่ะ” จินเฟยเหยาสังหรณ์ใจว่าพั่งจื่อกินของดีเข้าไป ถ้าเมื่อครู่ดูไม่ผิด นางมั่นใจว่า
