เห็นใต้เท้าหลงนำสิ่งของมาไว้ในมือ หรือว่าเมื่อ อครู่เขาคิดจะเก็บสิ่งที่เรียกว่าปราณแห่งน้ำแข็ง แต่กลับถูกพั่งจื่อกลืนหมดในคำเดียว
ไม่มีสัตว์เยือกแข็งแล้ว พายุหิมะของโลกวิญญาณเทียนจี๋พลันหยุดลง ดวงอาทิตย์ที่ไม่ได้เห็นมานานเริ่มเผยโฉมออกมา อุณหภูมิอากาศรอบด้านเริ่มเพิ่มสูงขึ้น ไม่หนาวเย็นเหมือนก่อนหน้านี้ อีก พี่กระจกก็แล่นออกมาจากอ้อมอกของเหยียนซิง เหาะมาถึงข้างจินเฟยเหยาก็เอ่ยว่า “สัตว์เยือกแข็งสร้างขึ้นจากปราณหนาวเย็นแห่งฟ้าดิน หลักๆ คือประกอบขึ้นจากปราณแห่งน้ำแข็ง ถึงไม่มีตานสัตว์ปิศาจ ทว่าปราณนี้ร้ายกาจกว่าปราณสัตว์ปิศาจหลายสิบเท่า ในอดีตข้าเก็บได้แค่ปราณแห่งอัคคีส่วนหนึ่ง ไม่ได้พบปราณแห่งน้ำแข็ง คิดไม่ถึงว่าพวกเจ้าจะโชคดีมาก พอ มาก็ได้สิ่งนี้ไป”
จินเฟยเหยาฟังจบก็แอบเหลือบตามองดูใต้เท้าหลง เขามาหาเจ้าสิ่งนี้สินะ ตอนนี้ถูกพั่งจื่อกินไปแล้ว จะทำอย่างไรดี!
นางครุ่นคิดแล้วนำพั่งจื่อที่ผนึกเป็นไข่น้ำแข็งมาส่งมอบถึงเบื้องหน้าใต้เท้าหลง จากนั้นนางก็เอ่ยด้วยสีหน้าจริงใจ “ใต้เท้าหลง เจ้านี่ไม่รู้ความ กินปราณแห่งน้ำแข็งของท่านไป ท่ านนำเจ้าเดรัจฉานนี่ไปเถอะ จะต้มจะย่างก็แล้วแต่ท่าน”
ใต้เท้าหลงมองนาง
