งจากพวกเสี่ยวหงเสี่ยวหวง งมากนัก ประโยชน์ที่มากกว่าพวกเขาเพียงอย่างเดียวก็แค่สามารถล่อลวงผู้บำเพ็ญเซียนมาสังหารหาเงินได้เล็กน้อยเท่านั้น
หวาหวั่นซีหัวเราะเย้ยหยันตนเอง นางสูดลมหายใจลึกๆ น่าเสียดายที่ปราณหนาวเย็นนี้เข้าสู่ร่างของนางไม่ได้แม้แต่น้อย นี่เป็นเพียงร่างปลอมเท่านั้น
“หวั่นซี นิ่งอึ้งทำไม ใต้เท้าหลงบอกว่าเขายุ่งมาก ให้พวกเราเร็วๆ หน่อย” จินเฟยเหยานำพรมบินออกมาแล้วรีบเรียกหวาหวั่นซีให้รีบขึ้นมา ทุกคนมาค้นหาสัตว์เยือกแข็ง สุดท้ายพั่งจ จื่อกลับได้ประโยชน์ไป ถึงใต้เท้าหลงจะใจกว้างไม่เอ่ยถึง ทว่ายังทำให้คนรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง ผู้ใดจะรู้ว่าเขาจะรอวันหน้าค่อยหาข้ออ้างมาจัดการเจ้านายของพั่งจื่อ เนื่องจากไม่เห หมาะจะถือสาหาความเจ้าเดรัจฉานตัวนี้ดังนั้นจึงเก็บซ่อนไว้ในใจหรือไม่
ทว่าเวลานี้จินเฟยเหยากลับบอกหวาหวั่นซี “ใต้เท้าหลงเคยพูดว่า สิ่งของของข้าก็คือสิ่งของของเขา ดังนั้นพั่งจื่อก็เป็นสิ่งของของเขา ตอนนี้พั่งจื่อกินปราณแห่งน้ำแข็งของเขา พูดไปพูดมาคือน้ำปุ๋ยไม่ไหลเข้านาของคนอื่น[2] ใต้เท้าหลงไม่เสียเปรียบเลยสักนิด ว่าไปแล้วน่าจะยินดีกับใต้เท้าหลงมากกว่า สัตว์ภูติเลื่อนเป็นขั้นเก้า นี่เ
