ื่อก่อนหน้านี้ยังจินตนาการไม่ออก นางผู้ไม่กลัวฟ้าไม่เกรงดินขอเพียงเอาเปรีย ยบได้เป็นเอาเปรียบจะมีท่าทางขลาดเขลาและประจบประแจงเช่นในตอนนี้
ใต้เท้าหลงเลิกคิ้ว “ของขวัญพบหน้า?”
“ใช่ ของขวัญพบหน้า” จินเฟยเหยาหัวเราะหึๆ เห็นใต้เท้าหลงยื่นนิ้วออกมากระดิกเรียกให้นางเข้าไปใกล้หน่อย นางเดินเข้าไปพลางก่นด่าในใจ สถานที่บ้าบออะไร ขนาดในห้องที่มีคนอยู อาศัยยังหนาวขนาดนี้
เผ่ามารคนอื่นล้วนมองพวกเขาด้วยสีหน้างุนงง ที่แท้เป็นคนรู้จักกัน…
“เจ้ารู้จักสิ่งนี้หรือไม่?” ใต้เท้าหลงพลันนำสิ่งหนึ่งออกมาโยนให้จินเฟยเหยา
“หืม?” พอนางรับมาดูก็หวาดผวาทันที รอยฟันบนนั้นชัดเจน เป็นศิลาเทียนฮุ่นที่ถูกตนเองกัดไปคำหนึ่ง จินเฟยเหยาพลิกดูอย่างละเอียด จากนั้นก็ตอบด้วยสีหน้าจริงจัง “ไม่รู้จัก ข้ าไม่เคยเห็นสิ่งนี้มาก่อน นี่เป็นสิ่งใดกันแน่ ทั้งยังเคยถูกกัดด้วย สกปรกมาก ถ้าไม่ใช่สิ่งของมีค่าก็โยนทิ้งไปดีกว่า”
“รอยนั่นเจ้าเป็นคนกัดสินะ” ใต้เท้าหลงถามเสียงเย็นเยียบ
“ข้า? เป็นไปไม่ได้ จะเป็นข้าได้อย่างไร ข้าไม่ทำเรื่องแบบนี้หรอก” จินเฟยเหยารีบโบกไม้โบกมือ ถึงโดนกัดตายก็ไม่ยอมรับว่าตนเองเคยกัดศิลาเทียนฮุ่น
หวาหวั่นซีถอยมาอยู่ด้า
