ซ่อนไว้ในอกทั้งหมดลอยออกมาร่วงลงในมือใต้เท้าหลง
ถือถุงเฉียนคุนที่ยังมีความอบอุ่นจากร่างของนาง ใต้เท้าหลงเอ่ยเรียบๆ “สี่ใบบนต้นขานำออกมาเอง อย่าบีบให้ข้าต้องถอดกระโปรงของเจ้า”
นี่มันเรื่องอะไรกัน! เผ่ามารแห่งเมืองเหวินเสวี่ยตกใจ ดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่รู้ไม่ได้
ดังนั้นเจ้าเมืองหลิวพลันเอ่ยว่า “ใต้เท้าหลง พวกเราไม่รบกวนพวกท่านรำลึกความหลังกัน พอดีพวกเรายังมีธุระต้องไปทำเล็กน้อย ขออำลาก่อน อีกสักครู่จัดเตรียมงานเลี้ยงอาหารค่ำเสร็จ ข ข้าค่อยมาใหม่”
“ไปเถอะ” ใต้เท้าหลงตอบเรียบๆ เผ่ามารแห่งเมืองเหวินเสวี่ยภายใต้การนำของใต้เท้าหลิวก็หนีได้เร็วเสียยิ่งกว่ากระต่ายหิมะ เดินออกจากตำหนักเหวินเสวี่ยจนเกลี้ยงทันที ตอนออกไป ปยังปิดประตูให้อย่างใส่ใจ
ทั้งตำหนักเหวินเสวี่ย เหลือเพียงจินเฟยเหยาและใต้เท้าหลง บวกกับหวาหวั่นซีที่กลายร่างเป็นหุ่นเชิดล้วนๆ และพั่งจื่อผู้ชอบทุบต้นขามาชั่วชีวิต
จินเฟยเหยาขยุกหยิกไปมาใต้กระโปรงอยู่นานจึงนำถุงเฉียนคุนสี่ใบที่ผูกไว้บนต้นขาออกมา จากนั้นก็โยนให้จอมมารหลงอย่างเดือดดาล
“ทำไมพอท่านเห็นข้าก็คิดจะปล้นชิงสิ่งของของข้า! ไม่เคยเห็นคนที่รังแกชนรุ่นหลังมาก่อน สิ่งข
