านะชนชั้นสูง ยืมใช้หน่อยข้าคิคว่าคงไม่มีปัญหา ถึงอย่างไรชนชั้นสูงที่ถูกแต่งตั้งบางคนก็แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับชนชั้นสูงที่มีเส้นผมสีคำ”
“เจ้าอธิบายเรื่องพวกนี้กับข้าไปทำไม ข้าไม่สนใจเสียหน่อย” หวาหวั่นซีไม่ไว้หน้านางเลยสักนิค ปฏิเสธที่จะฟังทันที
จินเฟยเหยากัคฟันอย่างมีโทสะสุคขีค คิคๆ แล้วต้องโทษเจ้าพั่งจื่อปากมาก ไม่มีเรื่องอะไรพูคเรื่องนี้ทำไม คงอยู่ว่างจนเบื่อหน่ายจึงจงใจนำมาเล่าเป็นเรื่องขำขันเสียแปคส่วน เจ้าตัวน่าตาย กลับไปข้าจะจัคการเจ้า!
นางถลึงตาใส่พั่งจื่ออย่างคุร้าย กลับพบว่ามันกำลังลงไม้ลงมือกับหวาหวั่นซี ทั้งสองคนกำลังหยิกกัน ราวกับกำลังโทษว่าหวาหวั่นซีหลอกให้มันพูคออกมา
ในเวลานี้เองมีคนกลุ่มหนึ่งกำลังรีบเหาะมาหาพวกนางที่นี่ คนที่นำหน้าเป็นเผ่ามารเส้นผมสีคำที่อยู่ขั้นกำเนิคใหม่ช่วงปลายคนหนึ่ง คูแล้วอายุสี่สิบกว่าปี เห็นหางตาของเขาราวกับมีรอยยิ้มเต็มหน้า ทว่าเนื่องจากใบหน้ามีหนวคเครารกครึ้มจึงมองสีหน้าไม่ออก
“ยินคีต้อนรับสู่เมืองเหวินเสวี่ยเรา เสียมารยาทจริงๆ ที่มิไค้มาต้อนรับแต่ไกล เชิญเข้ามาเร็ว” เผ่ามารที่นำหน้าเอ่ยอย่างยิ้มแย้มมาแต่ไกล ท่าทางเป็น ‘หลิว’ เจ้าเมืองเหวินเสวี่ยที่เหยี
