ร่างไม่ค่อยแข็งทื่อแล้ว สุดท้ายเขาก็ได้สติคืนมาช้าๆ เพิ่งฟื้นขึ้นมาเขาก็กระโดดขึ้นทันควันพลางมองพวกจินเฟยเหย ยาและรอบด้านอย่างระแวดระวัง
“ข้าตกใจแทบตาย เพิ่งฟื้นก็กระโดดอย่างว่องไวขนาดนี้ทำไม! ตกใจจนเนื้อร่วงเลย” จินเฟยเหยาบ่นแล้วตักชิ้นเนื้อที่คีบได้ในหม้อก่อนหน้านี้กินต่ออย่างไม่พอใจ
หลังสังเกตเห็นเผ่าพันธุ์ของพวกนางแล้ว เด็กหนุ่มพลันหมุนตัววิ่งหนีกะทันหันราวกับกระต่ายที่ได้รับความตกใจอย่างหนัก ทว่าในเกาะลอยได้เล็กๆ จะสามารถหนีไปที่ใดได้ ถึงกลายเป็นห้าส สิบหมู่ ทว่ามีสถานที่มากมายที่ยังไม่ได้ปลูกอะไร นอกจากบ้านและพวกต้นไม้ที่ปลูกไว้ก่อนหน้านี้ก็ไม่มีสถานที่ให้ซ่อนตัว
จินเฟยเหยาก็ไม่สนใจเขา ปิดม่านแสงของเกาะลอยได้ ปล่อยให้เขาทรมานอยู่บนเกาะ ถึงอย่างไรก็หนีออกไปไม่ได้
“เขาเพิ่งมีพลังบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณ น่าจะเป็นคนเผ่าปิศาจที่อาศัยอยู่ใกล้ๆ นี้ เจ้าคิดจะทำอย่างไร สังหารทิ้งหรือปล่อยเขาไป?” ถึงหวาหวั่นซีไม่กินอาหาร ทว่าก็นั่งอยู่ข้าง หม้อเสพรับบรรยากาศเช่นเดียวกัน
“สังหารเขาทำไม รอจนเขาไม่วิ่งวุ่นวายแล้วค่อยปล่อยเขาไป ข้าไม่เลี้ยงคนว่างงาน ไม่แน่ว่าเขาใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางพื้นหิมะน้ำแข็
