ง ที่นี่ของพวกเราอุ่นเกินไป เขาไม่เคยชินจะล้มป่ วยเอา” จินเฟยเหยากินพลางเอ่ยวาจา
หวาหวั่นซีไม่ฟังวาจาเหลวไหลของนางหรอก “เมื่อครู่เขาเกือบแข็งตาย จะเคยชินกับความหนาวเย็นได้อย่างไร”
“อ้อ? เช่นนั้นส่งหนังสัตว์ให้เขาห่มชิ้นหนึ่งแล้วให้เขากลับไป” จินเฟยเหยาไม่สนใจจะยุ่งเกี่ยวกับเรื่องไร้สาระของเด็กหนุ่มเผ่าปิศาจ ภายนอกหิมะตกหนักขนาดนี้ ถ้าให้นางออกไปส่งเ เขากลับบ้านมิสู้นอนเกียจคร้านอีกดีกว่า
เด็กหนุ่มวิ่งอยู่หลายรอบ สุดท้ายได้แต่ซ่อนตัวอยู่ด้านหลังกระท่อม รออยู่นานก็ไม่เห็นมีคนมาจับตัวเขาจึงแอบโผล่ศีรษะออกมา พอเห็นพวกนางกำลังล้อมหม้อพูดคุยเรื่องของเขาโดยไ ไม่สนใจเขาเลย ได้ยินเหมือนคิดจะไล่เขาไป ดังนั้นเขาจึงทำใจกล้าเอ่ยถามว่า “พวกท่านเป็นพวกค้ามนุษย์หรือ?”
“เจ้าบ้าหรือเปล่า เจ้าเคยเห็นพวกค้ามนุษย์พลังบำเพ็ญเพียรสูงขนาดนี้หรือ?” จินเฟยเหยาด่าทออย่างไม่เกรงใจ ไร้มารยาทเกินไปจริงๆ เป็นถึงเผ่าปิศาจขั้นฝึกปราณช่วงกลางแล้วไม่มีสาย ยตาเอาเสียเลย หรือดูไม่ออกว่าพลังบำเพ็ญเพียรของตนเองสูงมาก? ถึงกับถามว่าตนเองเป็นพวกค้ามนุษย์ใช่หรือไม่
“ข้าดูไม่ออกว่าสูงส่งเพียงใด น่าจะขั้นหลอมรวมขึ้นไปสินะ พวกท่านไม่
