ใช่พวกค้ามนุษย์จริงๆ หรือ?” เด็กหนุ่มถามอย่างระแวงระวัง
จินเฟยเหยาไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี เผ่าปิศาจมีชีวิตอยู่มานาน ถึงเจ้าหมอนี่จะดูแล้วอายุแค่สิบห้าสิบหกปี ที่จริงคงอายุเจ็ดแปดสิบปีนานแล้ว ดังนั้นนางจึงถามว่า “เจ้าอา ายุเท่าไรแล้ว?”
เด็กหนุ่มตอบซื่อๆ “สิบหกปี”
เป็นเด็กน้อยคนหนึ่งจริงๆ…จินเฟยเหยาโบกไม้โบกมือเอ่ยว่า “ไม่เป็นไรแล้ว ข้าให้หนังสัตว์เจ้าชิ้นหนึ่ง เจ้าห่มแล้วรีบกลับไปบ้านเถอะ”
เด็กหนุ่มตะลึงงัน คิดไม่ถึงว่าจะปล่อยตนเองไปจริงๆ หรือว่าหลายคนนี้ไม่ใช่พวกค้ามนุษย์? นึกถึงว่าตนเองยังมีเรื่องต้องทำ เขาก็ตัดสินใจออกมาจากหลังบ้านและคุกเข่าลงบนพื้น “ขอบ บคุณที่ท่านช่วยชีวิต โปรดอย่าไล่ข้าไปเลย ข้าไม่ใช่คนของโลกวิญญาณเทียนจี๋ ข้าถูกพวกค้ามนุษย์ขายมาที่นี่ น้องสาวของข้ายังอยู่ในกำมือของพวกค้ามนุษย์ ขอร้องท่านโปรดช่วยนาง งด้วย!”
จินเฟยเหยาตะลึงงัน เข้าใจผิดอะไรหรือไม่ ข้าประตูใหญ่ไม่ออก ประตูรองไม่เหยียบย่าง คิดไม่ถึงว่าจะมีความยุ่งยากมาหาถึงที่ จากนั้นนางก็จ้องมองเด็กหนุ่มและเอ่ยอย่างลำบากใจยิ่ง “ข ข้างนอก...หนาวเกินไป”
แสดงออกชัดเจนว่าไม่ยินยอมช่วยเหลือ เด็กหนุ่มอาการป่วยเพียบหนักวิ่งวุ่
