า เจ้ารับไป”
จินเฟยเหยากัดฟันแน่น อยากจะกินเจ้าคนชั่วร้ายนี่ในคำเดียวจริงๆ วงเวทอันที่สองถูกส่งเข้ามาในสมองอีกครั้ง พอเห็นลักษณะซับซ้อนก็รู้ว่าระดับสูงยิ่งขึ้น นางคร้านจะไปมองดูวัต ตถุดิบที่ต้องใช้อีก ถึงอย่างไรก็ไม่รู้จักสักชนิด มองดูก็เปลืองสายตาเปล่า
อารมณ์เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย รอจนนางเปิดประตูของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ เห็นพั่งจื่อและหวาหวั่นซีที่เฝ้ารออยู่ข้างนอกนานแล้วนางก็มีโทสะแน่นอก
เดิมทีนึกว่าพวกเขาไม่ได้เห็นตนเองหกสิบสองปีบวกกับตนเองยังเลื่อนเป็นขั้นแปลงจิต ต้องกล่าววาจารื่นหูไม่น้อยแน่ๆ คิดไม่ถึงว่าไม่ได้เจอกันหลายปีเจ้าสองตัวนี้ยิ่งไม่ใช่คน[1]เ เข้าไปทุกที คิดๆ ดูแล้วก็รู้สึกไม่ถูกต้อง เดิมทีพวกเขาก็ไม่ใช่คนอยู่แล้ว!
เห็นหวาหวั่นซีมองพินิจนางอย่างละเอียดก่อน จากนั้นจุปากเอ่ยว่า “ดูแล้วไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย เจ้าเลื่อนขั้นล้มเหลวหรือ?”
พั่งจื่อยิ่งกุมท้องชี้หน้านางแล้วหัวเราะ สีหน้าบ่งบอกชัดเจนมันกำลังว่านางใช้เวลาหกสิบสองปีสุดท้ายกลับเลื่อนขั้นไม่สำเร็จ
“ไม่เป็นไร ล้มเหลวก็ช่างเถอะ ครั้งหน้าค่อยพยายามใหม่” หวาหวั่นซีใช้ข้อศอกกระทุ้งพั่งจื่อ จากนั้นปลอบโยนด้วยสีหน้าสงสารและเห็นใจ
จินเฟยเหยาเอ
