้าน
“ยังตะลึงอยู่ทำไม ยังไม่รีบไปอีก” เห็นว่าพวกเขายังจำได้ว่าต้องประจบตนเอง จินเฟยเหยาก็อารมณ์ดีขึ้น
ด้านหลังพั่งจื่อมีเผ่าพิภพกลุ่มหนึ่งเดินตามหลัง ขอเพียงมันเคยลองชิมผลไม้ชนิดหนึ่งแล้วไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยจริงๆ พวกเขาก็จะกรูกันเข้ามาเด็ดผลไม้ และยังมีคนจดบันทึกอยู่ด้า านข้างว่าสิ่งนี้สามารถกินได้ ถ้าร่างกายของมันสั่นเทาและถุยผลไม้ออกมา เผ่าพิภพรอบด้านก็ไม่กล้าเข้ามาเด็ดผลไม้ และยิ่งมีคนจดบันทึกไว้ว่าสิ่งนี้กินไม่ได้
ทางนั้นเด็ดผลไม้กันเอะอะ จินเฟยเหยาก็พูดคุยกับหวาหวั่นซีต่อ หลักๆ คือตัดสินใจว่าจะลงไปอาศัยอยู่ใต้ดินต่อหรือย้ายขึ้นมาบนพื้นดิน จินเฟยเหยาครุ่นคิดแล้วตัดสินใจอาศัยอยู ทั้งสองแห่ง ขุดรูระบายอากาศเหนือเมืองซั่นเหรินให้กว้างขึ้น และสร้างบ้านบนรูระบายอากาศ ข้อหนึ่งสามารถซ่อนปากอุโมงค์ใต้ดินได้ อีกข้อหนึ่งสามารถมีโอกาสหลบหนีได้มากขึ้น
นี่เป็นความคิดที่ดี ถึงอย่างไรเผ่าพิภพก็มีพลังบำเพ็ญเพียรต่ำต้อย ถ้าย้ายมาอาศัยอยู่บนพื้นดินโดยตรง ถึงจะบอกว่าตอนนี้ไม่มีสัตว์ปิศาจ ทว่าขอเพียงมีพืชพรรณก็จะดึงดูดสัตว์ปิศาจ จของโลกอื่นๆ มา ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงว่าที่นี่ยังมีผู้บำเพ็ญเซียนจำนวนไม่น
