ด้เลย เจ้าได้มาโดยบังเอิญยังถอนหายใจอีก”
“คนผู้นั้นเป็นพวกวิปลาส คนสติไม่ดีจึงขอให้ได้พบเขา” จินเฟยเหยาถลึงตาใส่นางอย่างอารมณ์เสีย เจ้าพวกยินดีในคราเคราะห์ของผู้อื่น ไม่มีความสงสารเห็นใจเลยสักนิด
พั่งจื่อเองก็ชูป้าย บนนั้นเขียนตัวอักษรขนาดใหญ่หลายตัวไว้อย่างจริงจัง ‘เจ้าวางใจได้ พวกเราจะช่วยเจ้าจัดการเรื่องหลังเอง[1]’
“เจ้าสิจัดการเรื่องหลัง ข้าไม่ได้ไปหาที่ตายเสียหน่อย!” จินเฟยเหยาคำรามใส่เจ้าสองตัวนี้ ทำให้ราชันอี้ถู่ตกใจกลัวจนหดคอ อย่านำความเดือดร้อนมาให้คนมุงรอบด้านสิ ตนเองเป็นผู้บร ริสุทธิ์นะ
“พั่งจื่อหมายความว่า เรื่องเบื้องหลัง[2]เจ้าก็คือหลังจากที่เจ้าไปเลื่อนขั้น พวกเราจะช่วยเจ้าจัดการพวกเรื่องจิปาถะข้างนอก เจ้าไปได้อย่างวางใจ อย่ามีห่วงกังวลใดๆ เลย” หวาหวั่นซียิ้ มแย้มและเอ่ยอย่างอ่อนโยน
จินเฟยเหยามองเจ้าสองตัวนี้อย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “สมรู้ร่วมคิดกัน! พวกเจ้าหัวเราะไปเถอะ หลังจากข้าเลื่อนขั้นแล้วจะออกมาค่อยๆ จัดการกับพวกเจ้า”
“รู้แล้ว เจ้าจะพกผลไม้สดลงไปกินด้วยหรือไม่ ให้พั่งจื่อทดสอบพิษก็ได้ ถือว่าลิ้มรสของสดใหม่ให้อารมณ์ดีขึ้น” หว่าหวั่นซีรู้จักนิสัยของนางจึงเอ่ยพลางชี้ไปยังผลไม้อันงดงามรอบ บด
