จำเป็นต้องตัดหนาเกินไป ข้าตัดขวางกว้างหนึ่งฝ่ามือก็พอ” จินเฟยเหยาได้ยินคำพูดของหวาหวั่นซีก็โบกมือ ดาบบางทงเทียนหรูตัดเนื้อมังกรปิศาจลงมาหน นึ่งชิ้น คมดาบคมกริบจริงๆ เนื้อมังกรปิศาจที่เดิมทีถูกตัดจนสูงต่ำไม่เสมอกันตอนนี้เปลี่ยนเป็นราบเรียบอย่างยิ่ง
หวาหวั่นซีมองเนื้อมังกรปิศาจที่ราบเรียบอย่างหมดวาจา เห็นได้ชัดเกินไปแล้ว พอเห็นก็รู้ว่าเคยถูกคนตัดชั้นหนึ่ง จินเฟยเหยาเก็บเนื้อชั้นนั้นแล้วมองส่วนที่เหลือ รู้สึกว่าแบบ บนี้เห็นได้ชัดเกินไป ดังนั้นจึงเอ่ยว่า “ราบเรียบเกินไป ซ่อมหน่อยดีกว่า” ว่าแล้วก็จงใจตัดหนาบางไม่เท่ากัน ปิดบังอำพรางอย่างดี
“หยุด! เจ้าทำแบบนี้เนื้อยิ่งน้อยลง สิ่งนี้ทดลองไม่ได้ พอทดลองก็จะหยุดไม่อยู่ เจ้าต้องรู้สึกว่ามีตรงที่ไม่รื่นหูรื่นตา ตอนเจ้าหยุดก็เหลือแต่หนังมังกรแล้ว” หวาหวั่นซีรีบห้ ามนาง เรื่องนี้ทำไม่ได้ จะติดเป็นนิสัย!
จินเฟยเหยาได้แต่หยุดมือ เบ้ปากและทิ้งไว้แบบนี้ ถึงอย่างไรก็ตัดได้ไม่มาก มังกรปิศาจฟื้นแล้วน่าจะไม่ใส่ใจ เนื้อมังกรปิศาจพวกนี้ไม่ได้ตัดลงมาให้ตนเองกิน การเลื่อนขั้นของพ พั่งจื่อหยุดชะงักอีกแล้วและไม่เคยราบรื่นมาก่อน นี่คือสิ่งที่นางคิดจะให้พั่งจื่อลองกิน
