โดยเฉพาะ ถ้ากินตานศักดิ์สิทธิ์แล้วไม่ได้ผลก็ลองกินเนื้อมังกรปิศาจดู ไม่แน่ว่าอาจจะโชคดี
มอบเนื้อให้พั่งจื่อแล้ว นางก็พกผลไม้ที่พั่งจื่อหามาด้วยความกตัญญูและสั่งกำชับเรื่องต่างๆ นานากับพวกเขาก่อนไป อุโมงค์ใต้ดินต้องกว้างขวาง ถ้าเกรงว่าไม่ปลอดภัย สามารถสร้างอุโม มงค์เล็กๆ ที่ใช้สำหรับหลบหนีเอาชีวิตรอดโดยเฉพาะได้อีก แต่อุโมงค์ที่นางเดินจะต้องกว้างขวาง
เป็นเรื่องเสียเวลาเปล่าอีกแล้ว เผ่าพิภพไม่กล้าปฏิเสธ ได้แต่รีบรับปาก จินเฟยเหยาจึงกลับลงไปใต้ดินอีกครั้ง ปิดผนึกประตูของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ภายใต้การชี้แนะของพี่กระจก เตรียมใ ใช้ชีวิตอยู่ข้างในโลกของสองเราแบบหนึ่งคนหนึ่งกระจก
จินเฟยเหยาแทะผลไม้ที่สดใหม่และออกผลมาไม่ถึงห้าชั่วยามอย่างน่าประหลาด มองพี่กระจกแล้วกระพริบตาปริบๆ “พี่กระจก ตอนนี้สอนเคล็ดวิชาให้ข้าได้แล้วสินะ”
พี่กระจกไม่ส่งเสียง จ้องมองจินเฟยเหยาเงียบๆ ถึงเบื้องหน้าจะเป็นกระจกบานหนึ่ง จินเฟยเหยากลับถูกคนจ้องมองจนรู้สึกไม่สบายใจ คิดๆ ดูตนเองก็ไม่ได้ทำอะไรนะ นางกัดผลไม้ดังกร๊ อบอีกคำและเอ่ยเสียงอู้อี้ “พี่กระจก ทำไมท่านไม่ส่งเสียง หรือว่าหายกลับโลกระดับสวรรค์ไปแล้ว?”
“ห้ามเจ้ากินอาหารต่อหน้า
