ข้า เจ้าตัวกินจุ!” พี่กระจกพลันตวาดอย่างเดือดดาล ทำเอาจินเฟยเหยางุนงง
“เพราะเหตุใด? ท่านเป็นคนสร้างสิ่งนี้ออกมานี่นา รสชาติไม่เลว ถึงจะเทียบอาหารเลิศรสไม่ได้ แต่ก็ถือว่าสดใหม่ ไม่มีพิษ” จินเฟยเหยามองเขาแล้วอธิบายด้วยสีหน้าแกล้งโง่
พี่กระจกกลับบ่นอย่างไม่พอใจมาก “ใครจะไปสนว่ามีพิษหรือไม่ ถึงกับกินอย่างเดียวต่อหน้าข้า ไม่กลัวว่าจะกินจนจุกตายบ้าง”
เชอะ ที่แท้เห็นตนเองกินคนเดียวแล้วไม่พอใจ นับเป็นเทพอะไรกัน เป็นเด็กน้อยเกินไปจริงๆ จินเฟยเหยาบริภาษในใจ จากนั้นเอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “พี่กระจก ท่านอย่าล้อเล่นสิ บุคคลเ เช่นท่านอยู่ในโลกระดับเทพจะไม่เคยกินสิ่งใดบ้าง ยังสนใจสิ่งของเล็กน้อยอีก ให้ข้าลองคิดดู บางทีร่างจริงของท่านในยามนี้อาจจะกำลังหลับอยู่บนตั่งนุ่มที่ทำจากเมฆาสวรรค์ ข ข้างกายมีเซียนสตรีที่งดงามหลายนางกำลังพัดวีให้ท่าน เป่าเพลง ใช้มือหอมๆ ป้อนอาหารเลิศรสให้ท่าน เป็นชีวิตเทพเซียนที่เน่าเฟะเพียงใด ทำให้คนอิจฉาแทบตายจริงๆ”
“เจ้าคิดเลิศหรูเกินไป ตอนนี้ข้ามีแค่ศิษย์บุรุษอัปลักษณ์สองคน มิสู้วันหน้าให้หวาหวั่นซีเป็นศิษย์สตรีของข้าเถอะ ข้ากำลังขาดศิษย์สตรีหน้าตางดงาม สามารถขับร้องด
