ี่ถ้ำเซียนเพิ่งสร้างเสร็จก็มีสัตว์ปิศาจกลุ่มใหญ่มา พวกมันเพิ่งถึงฤดูผสมพันธุ์พอดี กลิ้งตัวแย่งชิงพื้นที่อยู่ริมทะเลส สาบ ตอนนั้นข้าออกไปหาสหาย หลังจากข้ากลับมา ทะเลสาบเมฆก็เปลี่ยนเป็นบึงโคลน ดอกไม้และต้นหญ้าตรงประตูถูกทำลายหมด ถึงจะอยู่ห่างจากถ้ำเซียนร้อยจั้ง ทว่าก็เป็นพื้นที่ของข้า ดั งนั้นข้าจึงสั่งสอนพวกมันสักหน่อย” กระจกเอ่ยถึงเรื่องนี้ก็ยังมีท่าทางเดือดดาลดังเดิม น้ำเสียงฟังดูแล้วไม่พอใจ
จินเฟยเหยามองกระจกสภาพโลกวิญญาณอย่างประหลาดใจ แผ่นหลังอดหลั่งเหงื่อเย็นเยียบไม่ได้ นี่คนประเภทใดกัน แค่สัตว์ปิศาจกลุ่มหนึ่งใช้ชีวิตตามความเคยชิน เขาถึงกับผนึกโลกระดับเท ทพทั้งหมดเอาไว้ เหตุใดจึงมีคนที่อยู่ว่างจนเบื่อหน่ายแบบนี้ หรือว่านี่คืออยู่ในตำแหน่งสูงก็ยิ่งโดดเดี่ยว เบื่อหน่ายจนถึงขีดสุดจึงทำเรื่องเช่นนี้ออกมาได้
“ด้วยสาเหตุแค่นี้?” จินเฟยเหยาไม่เข้าใจ ผนึกโลกระดับเทพหนึ่งร้อยแปดแห่ง ต้องใช้พลังมากเพียงใด ถ้าแค่สาเหตุนี้จริงๆ จิตใจคนผู้นี้คงแคบจนเล็กกว่าปลายเข็มหลายเท่า จะล่วงเกิ นไม่ได้เป็นอันขาด
“ไม่ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือสิ่งของในถ้ำเซียนของข้าหายไป มีเผ่าปิศาจฉวยโอกาสที่สัตว์ปิศาจวุ่นวายอยู่ข้างนอก ต
