ปล่าน่ะสิ เหมือนจงใจจัดการข้าโดยเฉพาะเลย”
ได้ยินนางบ่นพึมพำ หวาหวั่นซีก็เอ่ยยิ้มๆ “เจ้าไม่ได้ออกแรงทำนาโคลนทะเลเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย เผ่าพิภพขุดเองทั้งหมด เจ้ากลับเอาความดีความชอบใส่ตัว พวกเขาลงแรงเปล่ายังไม่ได้ไม ม่พอใจ เจ้ากลับส่งเสียงบ่นก่อน”
“ใครบอกว่าข้าไม่ได้ลงแรง พวกเขาทำงาน แต่ถ้าไม่กินข้าว พวกเขาจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนมาทำเรื่องเสียแรงเปล่าแบบนี้ ดังนั้นว่ากันถึงที่สุด ข้าก็ยังเป็นคนขุดนาโคลนทะเลออกมาด้วยม มือข้างหนึ่ง” จินเฟยเหยาเอ่ยอย่างไม่ยินยอม
“ไม่” หวาหวั่นซีเอ่ยอย่างยิ้มแย้มอีกครั้ง “ข้ากับพั่งจื่อเป็นคนหาอาหารมา เจ้าไม่ได้ทำอะไรเลย”
“…” จินเฟยเหยาชะงักแล้วเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “เจ้ากับพั่งจื่อต่างก็เป็นของข้า พวกเจ้าทำก็คือข้าทำ จริงสิ พั่งจื่อล่ะ? ทำไมจึงไม่เห็นมัน”
ราชันอี้ถู่ทางด้านข้างรีบเอ่ยตอบว่า “พอเกิดเรื่องเมื่อครู่ ใต้เท้ากบก็ขึ้นไปบนพื้นดินแล้ว คาดว่าคิดจะออกไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น จะได้เตรียมตัวล่วงหน้า”
“เชอะ มันคงกลัวว่าจะถูกฝังตายอยู่ใต้ดินเสียแปดส่วน ดังนั้นจึงรีบวิ่งขึ้นไปบนพื้นดิน ที่นั่นมีโอกาสรอดชีวิตมากกว่าด้านล่าง” จินเฟยเหยาบอกแผนการของพั่งจื่อออกมาโดยไม่ไว้หน้ ามั
