ิดๆ ดูแล้วก็เห็นว่าจริง มีทั้งน้ำและพืชแล้ว ดินยิ่งมีมากมาย ดังนั้นนางจึงเดินออกจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ มาข้างนอกเตรียมขุดดินเล็กน้อยนำเข้าไป พอออกมากลับพบว่า เผ่าพิภพคนนั้นหายไปแล้ว
นางขุดดินสีแดงขนาดเท่ากำปั้น กลับไปก็บ่นกับหวาหวั่นซี “เผ่าพิภพพวกนี้ทนหิวไม่ได้เลยจริงๆ ข้าเพิ่งบอกว่าถ้าสามสิบวันไม่ออกมาให้แจ้งอี้ถู่ อย่าว่าแต่รอสามสิบวัน รอแค่ วันเดียวก็ยังดี พวกเราเพิ่งเดินเข้าไป นี่เพิ่งถึงเวลาอาหาร คิดไม่ถึงว่าเขาจะวิ่งกลับไปแล้ว”
“ข้ารู้สึกว่าเขาไม่ได้กลับไปเนื่องจากถึงเวลาอาหารนะ เจ้าจะให้เขาเฝ้าสามสิบวันได้อย่างไร อาจจะกลับไปเรียกคน เจ้าอย่าเอาความคิดของเจ้าไปคำนวณความคิดของคนอื่น ไม่ใช่ทุกคนต้องคิ ดเหมือนเจ้า” หวาหวั่นซีกลอกตาใส่นาง ยายนี่ว่าคนอื่นมั่วซั่วอีกแล้ว
“ตัวกินจุเปลี่ยนแปลงไม่ได้หรอก ช่างพวกเขา วางดินก้อนนี้ลงไปก่อน” จินเฟยเหยาตบดินในมือแล้วโยนลงบนจานกลมที่มีลวดลายกองดิน จากนั้นสะบัดมือเริ่มค้นหาน้ำและพืช
น้ำแค่เทออกมาจากในน้ำเต้าเก็บน้ำก็ใช้ได้ นางเทลงไปเต็มจาน ส่วนพืชจินเฟยเหยาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เดิมทีคิดจะใช้เมล็ดพืชที่รับซื้อมา แต่นึกได้ว่าในภาพเป็นต้นอ่อ
