้พวกเขา” จินเฟยเหยาหัวเราะหึๆ
ไป๋เจี่ยนจู๋เอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ “เพื่อนตัวน้อยๆ?”
จินเฟยเหยาไอแค่กๆ จากนั้นเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “เป็นกลุ่มผู้อ่อนแอที่ถูกสงครามทำร้ายกลุ่มหนึ่ง เนื่องจากที่นี่เปิดศึก พวกเขาจึงไร้ที่อยู่อาศัยไม่มีอาหารกินอิ่มท้อง หลังจาก พี่จู๋ได้ยินก็ตัดสินใจจะหาอาหารมามอบให้พวกเขาเพื่อแสดงความจริงใจของตนเอง”
“นั่นเป็นเรื่องที่ดี ผู้อ่อนแอสมควรได้รับการปกป้องจริงๆ ข้าก็จะช่วยเหลือด้วย” ไป๋เจี่ยนจู๋พยักหน้า คิดจะช่วยเหลือพวกเขาด้วยเจตนาดี คิดไม่ถึงว่าคนผู้นี้เข่นฆ่าจนกลายเป็นเช่นน นี้ยังมีจิตใจดีงาม โชคดีที่สติของเขาไม่ได้รับผลกระทบ
เห็นจินเฟยเหยาพอมาถึงก็เริ่มหลอกล่อศิษย์หลานที่สัตย์ซื่อถือมั่นของตนเอง จู๋ซวีอู่จึงใช้มือผลักจินเฟยเหยาออกอย่างไม่เกรงใจ “อย่าไปสนใจคำพูดนาง คนผู้นี้พูดจาเชื่อถือไม่ไ ได้”
“แต่เป็นเรื่องดีจริงๆ ซือจู่ช่วยเหลือคนได้ก็ไม่เลว” ไป๋เจี่ยนจู๋นึกว่าจู๋ซวีอู๋พูดจาตามมารยาทเท่านั้น ถึงอย่างไรเขาทำความดีหน่อยก็เป็นเรื่องปกติ เดิมทีสำนักตงอวี้หวงก็เป็ นสำนักอันเที่ยงธรรมที่มีชื่อเสียงอยู่แล้ว
“เช่นนั้นขอมอบเรื่องนี้ให้เจ้า เจ้าลองไปถามดู ถ้ามีคนมีสัตว์ที่ล่ามาแล้วยั
