รือไม่ คนขั้นฝึกปราณไม่กล้าเข้ามาเลย” จินเฟยเหยาบอกกั บเขาด้วยสีหน้าไม่ดี
จู๋ซวีอู๋เหมือนไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด ตรงกันข้ามยังจงใจนั่งนิ่งไม่ขยับ รูปร่างเติบโตแล้ว นิสัยกลับไม่ได้เติบโตตามไปด้วย ยังเป็นอันธพาลอยู่เหมือนเดิม “ไม่ต้องรับแล้ว นอกจากโลก กวิญญาณจ้งถู่ เจ้าไปสุ่มหาโลกวิญญาณอีกแห่ง ก็มีพืชที่สามารถกินได้อยู่ทั่วพื้น เหตุใดต้องใช้เงินด้วย เจ้าเก็บสิ่งนี้คงไม่ใช่เพราะตะกละเปลี่ยนมากินเจหรอกนะ”
“ข้าทำเพื่อทำความดีล้วนๆ ข้าเป็นคนดี” จินเฟยเหยาส่งเสียงขึ้นจมูกใส่เขาอย่างภาคภูมิ
“ทำความดี! เจ้าไปหลอกผีเถอะ” จู๋ซวีอู๋ยักไหล่เอ่ยด้วยสีหน้าดูแคลน คิดถึงตอนนั้นที่ยายนี่ลากตนเองไปขโมยของดีๆ ในสำนักต่างๆ มากมาย ยายคนที่ขี้ขลาด ละโมบ เลือดเย็น และอำมหิต ต ยังมาพูดถึงเรื่องทำความดีอะไรอีก ไม่ทำร้ายคนอื่นก็นับว่าดีแล้ว
“จริงๆ นะ” จินเฟยเหยาเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “พวกเจ้ามาที่นี่ก็เข่นฆ่าและขับไล่เผ่าพิภพ ตอนนี้พวกเขาไม่มีอาหารกิน ต้องกินรากหญ้าและดินประทังชีวิตอย่างน่าสงสาร ยังน่าสมเพชกว่ าขอทานหลายเท่า มีทั้งบุตรธิดาเด็กคนชรา ดังนั้นข้าจึงรับซื้อเมล็ดพืชเล็กน้อย คิดจะปลูกพืชอาหารให้พวกเขา ในฐานะที่พวก
