นลูกไม้อะไรกับเจ้าไม่ได้อยู่แล้ว อีกทั้งประสบการณ์ของเขายังไม่เท่าเจ้า ใครจะเอาเปรียบใครก็ยังไม่รู้เลย” จินเฟยเหยาวางใจ แล้วโบกไม้โบกมือให้พวกเขา เอ่ยพลางหัวเราะหึๆ
เหรินเซวียนจือถลึงตาใส่นางอย่างดุร้ายหลายครั้ง ลากหวาหวั่นซีจากไปโดยไม่หันหน้ามา
“เจ้าหมอนี่ต้องคิดจะพาภรรยากลับไปให้ศิษย์พี่ศิษย์น้องดูแน่ ถึงตอนนั้นดูสิว่าจะจบอย่างไร” จินเฟยเหยาทดลองใช้การรับรู้ที่ใส่ไว้ในร่างหวาหวั่นซี นางก็รู้ตำแหน่งของพวกเขา อย่างง่ายดาย
หลังจากพบว่าไม่มีปัญหา นางก็ทำตามคำพูดของเหรินเซวียนจือ ลดพลังบำเพ็ญเพียรเป็นขั้นสร้างฐานช่วงต้น เตรียมออกไปดูในตลาด เพิ่งเดินออกไปไม่กี่ก้าวจึงนึกขึ้นได้ เหรินเซวียน นจือไม่ได้บอกตนเองว่าตลาดอยู่ที่ใด
นางได้แต่ด่าทอหลายประโยคและไปหาตลาดเอง ถามคนหลายคน นางจึงหาตลาดของเมืองเป่ากวงพบ นี่คือตลาดที่ผู้บำเพ็ญเซียนสร้างขึ้นเอง สิ่งที่ซื้อขายส่วนมากล้วนเป็นสิ่งของสัพเพเหระ ปะปนกัน อีกทั้งในบรรดานั้นยังมีจำนวนไม่น้อยที่ปล้นชิงมาจากร่างเผ่ามารที่ถูกฆ่าตาย
นางจ้องมองสินค้าบนแผง ขอเพียงเห็นสินค้าพวกเมล็ดพืชก็จะนั่งยองๆ ลงถาม ถามรอบหนึ่ง แทบทั้งหมดเป็นเมล็ดพืชพวกหญ้าวิญญาณ
