่าของสิ่งนี้คืออะไร กินได้หรือไม่” จินเฟยเหยาตบเมล็ดพืชอันใหญ่ ถามผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณเบื้องหน้าอย่างสงสัย
ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณเหล่านี้ล้วนมาเป็นผู้รับใช้ ดูแลเรื่องจิปาถะของผู้อาวุโสหรือผู้บำเพ็ญเซียนระดับสูงโดยเฉพาะ ไม่ต้องให้พวกเขาเข้าสนามรบ ได้ยินจินเฟยเหยาถามถึงเมล็ดพื ชนี้อย่างสงสัย เขาจึงอธิบายว่า “ผู้อาวุโส สิ่งนี้กินได้จริงๆ ข้าเก็บมาตอนผ่านโลกวิญญาณด้านหน้า ข้าเคยเห็นเผ่ามนุษย์พื้นเมืองกินสิ่งนี้ ดูเหมือนหลังจากบดสามารถใส่น้ำทำเป็น นปิ่งย่างกินได้ ขอข้านึกชื่อดูก่อน ตอนนั้นเคยได้ยินมา”
ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณคนนั้นครุ่นคิดแล้วปรบมือเอ่ยว่า “ใช่แล้ว ดูเหมือนจะเรียกว่ารากผงปิ่ง หั่นมันให้เป็นชิ้นเล็กๆ ปลูกไว้ในดินก็พอ ใช้น้ำไม่มาก พองอกจะมีใบใหญ่ๆ ใบหนึ่ง ไม่บอบบางเลยสักนิด”
ถึงแม้เขาไม่รู้ว่าคนขั้นสร้างฐานจะเก็บของแบบนี้ไว้ทำอะไร ไม่ว่าใครก็คงไม่ต้องการสิ่งของที่ยุ่งยาก ยิ่งพูดว่าง่ายยิ่งดี
“ก็ได้ เจ้าคิดจะขายกี่ศิลาวิญญาณ?” ปลูกง่ายขนาดนี้ คงเหมาะกับนาโคลนทะเล จินเฟยเหยาจึงเอ่ยถาม
“หนึ่งร้อยศิลาวิญญาณชั้นล่าง”
“…” จินเฟยเหยาเกลียดราคาสิ่งของที่นี่จริงๆ เผ่าพิภพทำร
