ยนซีชะงักแล้วหัวเราะเบาๆ “เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่ใช่เสี่ยวหวั่น ข้าชื่อเนี่ยนซี”
“เนี่ยนซี?” เหรินเซวียนจือนิ่งอึ้ง เป็นสตรีคนเมื่อครู่ที่ชื่อเสี่ยวหวั่นชัดๆ ไม่ถูกต้อง ถึงลักษณะเหมือนราวกับพิมพ์เดียวกัน แต่นิสัยแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง หรือว่าเป็นหญิงสาวฝาแฝด เป็นสาวงามพิมพ์เดียวกันสองนาง คิดไม่ถึงว่าจะโชคดีขนาดนี้!
จินเฟยเหยาเห็นเขามีกำลังใจดีขึ้นมาทันที ท่าทางราวกับจะกินคนเมื่อครู่ก็หายไป เหลือเพียงคุณชายเจ้าสำอางที่จอมปลอมถึงขีดสุด ชอบผู้หญิงขนาดนี้เชียว เช่นนั้นก็ให้พวกนางจัดการเขา
ดังนั้นจินเฟยเหยาจึงเอ่ยว่า “สหายเซียนเหริน ที่นี่คือเมืองของข้า ถึงจะอยู่ใกล้กับเผ่าปิศาจ แต่รับประกันว่าปลอดภัย เจ้าพักรักษาตัวอย่างวางใจเถอะ หลายวันนี้จะให้พวกเนี่ยนซีมาดูแลเจ้า เจ้าต้องการสิ่งใดก็ไปหาพวกนาง”
“เจ้ายังไม่ไปอีก!” เห็นจินเฟยเหยายังยืนอยู่ที่นี่ ก็เอ่ยอย่างรังเกียจ “คิดไม่ถึงว่าเมืองนี้จะเป็นของเจ้า เมืองซั่นเหรินชื่อนี้ช่างตั้งออกมาได้ เจ้าไม่รู้สึกละอายบ้างหรือ”
“เห็นสตรีก็ลืมสหาย ทำไมจึงมีคนอย่างเจ้าได้นะ พวกเราสองคนเป็นคู่หูปล้นชิงมาด้วยกัน นับว่าเป็นสหายร่วมเป็นร่วมตาย การแสดงออกของเจ้าทำให้ข้า
