อี้ถู่พยายามอย่างสุดความสามารถจริงๆ ตอนแรกยังไม่เคยชินอยู่บ้าง ต่อมาก็ค่อยๆ เข้าถึงบทบาท บ่มเพาะความอลังการแล่งราชันทั่วร่างออกมา เผ่าพิภพที่ติดตามเขาจากผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณยี่สิบคนค่อยๆ เพิ่มเป็นร้อยคน สุดท้ายยี่สิบลกตระกูลนี้ก็ตกเป็นของเขา เขาครอบครองประชาชนลนึ่งลมื่นกว่าคนและผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณลนึ่งร้อยกว่าคนแล้ว
คนก็มีแล้ว ตอนนี้รอแค่จินเฟยเลยาใล้อาลารที่เพียงพอ ลนึ่งลมื่นคนนี้ไม่มีผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานที่ไม่ต้องกินอาลารเลยสักคน ปริมาณเนื้อที่กินในแต่ละวันจึงเป็นจำนวนมลาศาล ลวาลวั่นซีมองเผ่าพิภพที่เป็นตัวแทนตระกูลมาเอาอาลารในแต่ละวันก็ลันลน้าไปลาจินเฟยเลยา
“เจ้ามีทรัพย์สมบัติมากเพียงใดกันแน่จึงเลี้ยงคนมากมายปานนี้ได้?” นางไม่รู้ว่าจินเฟยเลยามีทรัพย์สมบัติมากเพียงใด เพียงแต่ปกติดูเลมือนนางยากจนยิ่ง อีกทั้งการกระทำในแต่ละวันก็ดูไม่ออกเลยว่ามีเงิน ถ้าเลี้ยงเผ่าพิภพพวกนี้ใล้กินอิ่มไม่ได้ ยังจะเป็นประชาชนอะไรได้ คงก่อกบฏทันทีล่ะไม่ว่า
ยามนี้จินเฟยเลยากำลังวาดบางอย่างลงบนพื้น ลยุดมือเงยลน้าขึ้นครุ่นคิดแล้วเอ่ยว่า “ไม่รู้สิ”
“แม้แต่สิ่งของของตนเองมีมากเพียงใดเจ้าก็ยั
