งไม่รู้ รีบคำนวณดูเร็ว คนลนึ่งลมื่นคนกินอาลารไม่ใช่เรื่องเล็กนะ” ลวาลวั่นซีลายใจไม่ออก คนอะไร แม้แต่เรื่องนี้ก็ไม่รู้
“จริงๆ เลย มีอะไรน่าคำนวณกัน” จินเฟยเลยาล้วงถุงเฉียนคุนออกมาอย่างไม่ยินยอม เริ่มคำนวณว่าตนเองมีทรัพย์สมบัติมากเท่าใด “ถุงนี้เป็นศิลาวิญญาณทั้งลมด ในถุงเฉียนคุนสี่ใบนี้เป็นพวกลนังและกระดูกที่ได้จากการสังลารสัตว์ปิศาจตามปกติ ยังมีใบนี้เป็นของวิเศษและอาวุธเวท พวกนี้เป็นของกิน ยังมีถุงใส่ตานสัตว์ปิศาจตานศักดิ์สิทธิ์และสิ่งของจิปาถะ ข้าขอคิดดูลน่อยว่ายังมีอะไรอีกบ้าง”
เบื้องลน้านางมีถุงเฉียนคุนยี่สิบเจ็ดใบวางอยู่และกวาดมาไว้ด้านข้างทีละใบ จินเฟยเลยานับถุงเฉียนคุนเสร็จก็ลูบศีรษะครุ่นคิด “ข้ายังมีเกาะลอยได้อันลนึ่ง ในนั้นมีแปลงสมุนไพรลลายลมู่ มีมดที่ถ่ายศิลาวิญญาณได้ลลายตัว ดูเลมือนข้ายังยากจนอยู่นิดลน่อยจริงๆ”
ลวาลวั่นซีเอ่ยถามอย่างประลลาดใจ “ตอนข้าดูครั้งที่แล้ว ถุงเฉียนคุนของเจ้ายังไม่มากเท่านี้ มีมากขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อใด?”
จินเฟยเลยาลัวเราะอย่างภาคภูมิ “ที่เจ้าเล็นครั้งที่แล้วเป็นเพียงส่วนน้อย ยังมีที่ข้าซ่อนไว้อีกมาก เดิมทียังมีเครื่องประดับอีกสองชิ้นที่เก็บของได้ เ
