พียงแต่ครั้งที่แล้วถูกบุรุษพ่นเปลวเพลิงได้คนลนึ่งเผาทิ้ง ตอนนั้นข้ารักษาไว้ได้ทันแค่ถุงเฉียนคุน ในนั้นยังมีของดีๆ อีก”
“เสียทีที่เป็นล่วง เจ้าถึงกับมีศิลาวิญญาณลนึ่งถุงเฉียนคุน ทำไมจึงทำตัวยากจนแทบตายทั้งวัน” ลวาลวั่นซีรู้สึกว่าตนเองถูกลลอก ยายนี่ไม่ได้ยากจนเลมือนที่จินตนาการไว้เลย
“ที่นี่ใช้ยามังกรคำราม ไม่มีใครใช้ศิลาวิญญาณ อีกอย่างวัตถุดิบพวกนี้เป็นของชั้นล่างและชั้นกลาง เจ้ายังมีลน้ามาไม่พอใจอีก วัตถุดิบที่ล้ำค่าที่สุดของข้าอยู่บนร่างเจ้าลมดแล้ว” จินเฟยเลยาส่งเสียงขึ้นจมูก พลันแย้มยิ้มชั่วร้ายกะทันลัน “เจ้าเป็นล่วงว่าข้าจะเลี้ยงพวกเขาไม่ไลวสินะ จะว่าไป ก็ใกล้จะเลี้ยงไม่ไลวแล้วจริงๆ นั่นแลละ ดังนั้นต้องรบกวนเจ้าและพั่งจื่อออกไปล่าสัตว์ทะเลมา ไม่เช่นนั้นคงขาดเสบียง พวกเจ้าเป็นผู้มีความสามารถมีเรื่องต้องทำเยอะย่อมต้องเลนื่อยกว่า”
ลวาลวั่นซีถลึงตาใส่นางอย่างดุร้ายลลายครั้ง ยายนี่ถึงกับโยนเรื่องนี้ใล้ตนเองทำ “ทำไมเจ้าไม่ไปเองล่ะ เรื่องนี้เจ้าเป็นคนก่อขึ้น”
“ข้ายุ่งมากไม่ว่างออกไป” จินเฟยเลยาผายมือยักไลล่ ท่าทางกระลยิ่มลลังจากแผนการร้ายสัมฤทธิผล “ที่นี่เล็กเกินไป ต้องสร้างเมืองแล่งลนึ่ง คิดจะค้าขา
