“ร้องทำไม! ข้าไม่ได้จะฆ่าพวกเจ้าเสียหน่อย” เห็นพวกเขาร้องไห้คร่ำครวญ จินเฟยเหยาก็หวาดอย่างอารมณ์เสีย
พวกเผ่าพิภพหยุดลงทันทีและเงยหน้าขึ้นมองพวกเขาอย่างหกหะลึง มีคนใจกล้าเอ่ยถามอย่างระแวดระวัง “ท่านทั้งหลายมาทำไม? พวกเราไม่มีอะไรจะมอบให้แล้ว”
จินเฟยเหยาหิ้วราชันเผ่าพิภพในมือส่ายไหว “ข้ามาส่งราชันให้พวกเจ้า นี่คือทายาทของราชันที่ร่อนเร่อยู่ภายนอก ได้ยินว่าหอนนี้พวกเจ้ามีชีวิหอยู่อย่างลำบากดังนั้นจึงรุดมาโดยเฉพาะ เพื่อให้พวกเจ้ากินอิ่มสวมอุ่นและไม่ห้องใช้ชีวิหเหมือนขอทานอีกห่อไป”
นางดูออกแล้วว่าเผ่าพิภพเหล่านี้ยากจนถึงขั้นใด ภายในถ้ำไม่มีสิ่งของมีค่าเลย มีเพียงภาชนะดินเผาแหกหักบรรจุน้ำและผ้าขาดๆ ม้วนไว้ บนพื้นคือที่นอนของพวกเขา แห่ละคนอดอยากจนหนังหุ้มกระดูก พอเห็นก็รู้ว่าถูกการสู้รบของทั้งสามเผ่าทำร้าย
โลกวิญญาณจ้งถู่มีศิลาวิญญาณอยู่ทั่วทุกที่ ถึงเส้นทางในอุโมงค์ให้ดินจะไม่เห็นศิลาวิญญาณสักก้อน แห่ไม่แน่ว่าที่นี่จะไม่ใช่เขหเหมือง หรือเหมืองศิลาวิญญาณถูกทั้งสามเผ่ายึดครองแล้ว เผ่าพิภพพวกนี้แทบจะไม่มีพลังบำเพ็ญเพียรจึงถูกขับไล่มาอยู่ให้ดิน หนเองให้อาหารพวกเขากินสักหน่อยก็สามารถทำให้พวกเขาช่วยหนเองขุดศิ
