สิบกว่าใบบนร่างก็เป็นคนที่เล่นสัตว์ภูติ พกพาถุงสัตว์ภูติที่แตกต่างกันเท่านั้น
จินเฟยเหยาปิดเสื้อผ้าเข้าหากันอีกครั้ง จากนั้นชี้ไปที่สัตว์ทะเลบนพื้นแล้วเอ่ย “ถ้าไม่นำถุงเฉียนคุนมามากๆ คงนำสัตว์ทะเลพวกนี้กลับไปไม่ได้”
หวาหวั่นซีพูดไม่ออก ผู้ใดออกมารอบหนึ่งจะสังหารสัตว์ทะเลได้มากขนาดนี้ แต่นางก็รู้สึกว่าน่าสมเพช คนที่พกถุงเฉียนคุนมากมายและสามารถสังหารสัตว์ทะเลได้คราวหนึ่งหลายร้อยตัวกลับเป็นปิศาจยากไร้ตลอดปีตลอดชาติ
“รีบเก็บสิ่งของเถอะ ไม่แน่ว่าอีกสักครู่จะไปตามราชันของพวกเขามา ข้าไม่เชื่อว่าจะโชคดีขนาดราชันทุกคนมีพลังบำเพ็ญเพียรเท่ากับหนูข้างบ้านพวกนั้น” จินเฟยเหยาโยนถุงให้หวาหวั่นซีใบหนึ่ง ให้นางช่วยเก็บสัตว์ทะเลใส่ถุง จากนั้นนางหันหน้าไปก็เห็นพั่งจื่อยังถูกสัตว์ทะเลตัวเมียสองตัวรังแกจึงด่าทออย่างอารมณ์เสีย “เจ้าบ้าพั่งจื่อ จะพอได้หรือยัง!”
“อ๊บ!” พั่งจื่อตอบอย่างจนปัญญา คิดจะบอกว่าตนเองไม่ได้กำลังเล่นอยู่ ทว่าสัตว์ทะเลสองตัวนี้หนักเกินไป มันลุกไม่ขึ้น
“เสแสร้งให้มันน้อยๆ หน่อย เจ้าคิดจะหลอกใคร คำพูดโกหกแบบนี้ก็พูดออกมาได้” จินเฟยเหยากลอกตาใส่ คร้านจะสนใจมัน รีบจัดการสนามรบกับหวาหวั่น
