กมาเร็วหน่อย บนบกก็ล่าสัตว์ได้ ทำให้ข้าที่มีแต่หัวรอคอยอยู่ตั้งนาน” หวาหวั่นซีเอ่ยอย่างไม่พอใจ
“สัตว์ปิศาจบนบกมีเยอะขนาดนี้ที่ไหน อีกทั้งสิ่งนี้ไม่เหมาะจะใช้บนบก พอถูกลมพัดก็ไม่รู้ว่าลอยไปที่ใด ส่วนที่นี่ไม่เหมือนกัน กระแสน้ำสามารถควบคุมทิศทางการไหลของผงเหล่านี้ให ห้ที่นี่รักษากลิ่นอายที่เข้มข้นที่สุดไว้ สัตว์ทะเลจึงพุ่งมาอย่างบ้าคลั่ง” การเก็บเกี่ยวในวันนี้มหาศาลจริงๆ ออกมารอบหนึ่งก็ได้สัตว์ทะเลสามสี่ร้อยตัว จินเฟยเหยายินดี นอกจากต ตานศักดิ์สิทธิ์ที่ตนเองกินแล้ว สิ่งอื่นๆ ล้วนสามารถขายได้ ชีวิตที่นี่ช่างมีความสุขจริงๆ
“เถียงข้างๆ คูๆ” หวาหวั่นซีส่งเสียงขึ้นจมูก ถ้าเชื่อคำพูดของนางก็แปลกแล้ว
เหลือสัตว์ทะเลไม่กี่ตัวที่ยังมีชีวิตอยู่ จินเฟยเหยานำถุงเฉียนคุนที่เตรียมไว้ออกมา เก็บสัตว์ทะเลลงถุงทีละตัว ปริมาณมากขนาดนี้ ถ้าแบ่งหลายตัวให้ร้านเยี่ยจื่อ นางยังเกร รงว่ากว่าจะขายได้คงใช้เวลานาน
ทันใดนั้น จินเฟยเหยาหยุดมือเงยหน้าขึ้นมองไปทางเหนือ หวาหวั่นซีก็ยืนขึ้นด้วยสีหน้าสงสัยมองไปยังน่านน้ำทางเหนือเช่นกัน ที่นั่นมีปราณปิศาจดุร้ายหลายขุมกำลังพุ่งมาที่นี่อย่าง รวดเร็ว หนึ่งในนั้นมีปราณปิศาจที่เปี
