วลาแค่เจ้าเห็นวงเวทออกมาก็ตัดเนื้อ” เสียงของมังกรปิศาจเบาลงทุกที พลันนึกเรื่องหนึ่งได้จึงรีบเอ่ยกำชับ “จำไว้ เจ้าอย่าตัดส่วนอื่นๆ ทางที่ดีตัดแค่ชั้นที่ติดกับวงเวทบางๆ ก็พอ อย่าตัดมากล่ะ!”
“รู้แล้ว เจ้าขี้งก ยังกลัวว่าข้าจะกินมากอีก จินเฟยเหยาตอบรับอย่างไม่พอใจ มังกรเฒ่าจอมตระหนี่ ก็แค่กินเพิ่มคำหนึ่ง จำเป็นต้องระมัดระวังขนาดนี้ด้วย
จากนั้นคนทั้งสองก็กำหนดเวลาไว้เป็นก่อนรุ่งอรุณที่มีคนน้อยที่สุด เวลานั้นแทบจะไม่มีคนมากราบไหว้ ไม่เช่นนั้นถ้าตัดเนื้อแล้วให้คนอื่นพบเห็นเกรงว่าต้องฆ่าคนปิดปาก
หลังหารือกับมังกรปิศาจเสร็จสิ้น จินเฟยเหยาก็ถอนการรับรู้ถ่ายทอดเสียงออกมา ปาดเหงื่อบนศีรษะ กวาดตาไปด้านข้าง ไม่พบว่ามีคนสนใจตนเอง นางจึงถอนหายใจยาว จากนั้นเงยหน้าขึ้นมองพ พินิจเนื้อแห้งชิ้นนี้ หนึ่งเดือนได้กินสองชิ้น เกรงว่าร้อยปีก็กินไม่หมด!
