เจ้าดึงมีดมาตัดส่วนที่มีวงเวทไป จำไว้อย่าให้ชิ้นใหญ่เกินฝ่ามือ จากนั้นหาสัตว์ปิศาจตัวหนึ่งมาให้มันกินลงไป ต้องให้กินเนื้อให้หมด ไม่เช่นนั้ นวงเวทจะกลับมาอีก”
จินเฟยเหยาตะลึงงัน นางอยากจะหัวเราะแต่ยังกัดริมฝีปากอดกลั้นไว้ จากนั้นถ่ายทอดเสียงกลับไป “เนื้อของท่านใหญ่ขนาดนี้ เดือนหนึ่งตัดแค่สองครั้ง ต้องทำจนถึงเมื่อใด ถ้าท่านไม่ ว่าอะไร ข้ายินดีใช้เวลาหนึ่งเค่อช่วยท่านกินตรงส่วนที่วาดวงเวทให้หมด”
“เจ้านึกว่าข้าอยากใช้เวลานานขนาดนี้หรือ! นี่คือเสียสละเลือดเนื้อของข้านะ ถ้ามีวิธีอื่น ข้าจะใช้กระบวนท่านี้ได้อย่างไร อีกทั้งถ้าตัดมากไปวงเวทจะตื่นตัว ไม่เพียงแผนการล้มเหล ลว วงเวทขนาดใหญ่ก็จะบดเจ้าจนแหลกเหลวทันที เจ้านึกว่าเหตุใดทั้งสามเผ่าจึงสามารถอยู่ร่วมกันที่นี่อย่างสงบสุขได้ก็เพราะใช้การป้องกันควบคุมไว้ ขอเพียงก่อเรื่องขึ้นก็จะทำให้เจ้ าแหลกเหลว ถึงมีพลังบำเพ็ญเพียรขั้นว่างเปล่าก็ได้แต่หนีเอาชีวิตรอด!” มังกรปิศาจตวาดอย่างเดือดดาล ไม่รู้ว่ามีโทสะอะไร
จินเฟยเหยาเบ้ปาก เป็นมังกรจริงๆ ด้วย นิสัยดีมาก “รู้แล้ว ข้าจะมาทุกวันที่หนึ่งและสิบห้า”
“พวกเราตกลงเวลากัน ข้าไม่มีเรี่ยวแรงจะพูดกับเจ้ามากนัก ถึงเ
