าได้หลายปีแล้ว นี่ล้อคนเล่นหรือ
จินเฟยเหยามองเสี่ยวหวั่นที่ขอทานอย่างแข็งขันด้วยสายตาเย็นชา ทำแบบนี้สามารถขอยาได้ก็แปลกแล้ว ส่วนเสี่ยวหวั่นตะโกนอยู่นานเห็นคนมองอย่างคึกคักแต่ไม่เห็นมีคนให้ยามังกรค คำรามจึงเอ่ยอย่างมีโทสะแทบแย่ “คนพวกนี้นี่อย่างไรนะ หรือว่าไม่มีน้ำใจเลยสักนิด!”
“อุ๊บส์” จินเฟยเหยาถูกนางหยอกล้อจนหัวเราะ “เจ้าสวมชุดดีเกินไป เจ้าดูพวกเขาสิสวมชุดไม่ดีเท่าเจ้า ผู้ใดจะสงสารเจ้า”
“สวมชุดดีเกินไป?” เสี่ยวหวั่นก้มหน้าลงมองเสื้อผ้าบนร่าง พบว่าตนเองสวมชุดอันงดงามสุดเปรียบปานจึงรู้แจ้งทันที
เสี่ยวหวั่นยืนขึ้นแล้วถอดชุดจูเชวี่ยอย่างว่องไว ด้านในสวมเพียงชุดชั้นใน จากนั้นนางนั่งลงข้างพั่งจื่อ เอ่ยปากแบบจะร้องไห้ “ผู้ใจบุญทุกท่าน...”
นางเพิ่งตะโกนได้ครึ่งประโยคก็เห็นเปลือกหอยเล็กๆ เบื้องหน้ามียาขั้นหนึ่งเพิ่มมาสิบกว่าเม็ด
เสี่ยวหวั่นเงยหน้าขึ้นมองอย่างตกตะลึงจึงเห็นเบื้องหน้ามีผู้บำเพ็ญเซียนจำนวนไม่น้อยล้อมวงอยู่ ทั้งหมดเป็นบุรุษ มีทุกเผ่า พวกเขาแต่ละคนทำท่ามีคุณธรรมสูงส่งเอ่ยด้วยใบหน้ามีเมตตา
