า “คุณหนู ถ้าไม่มีที่ไป ข้ามีที่พักว่างอยู่แห่งหนึ่ง สามารถให้คุณหนูหยิบยืมเป็นที่พักกาย…”
ยังเอ่ยไม่จบก็ถูกคนอื่นๆ ตัดบท “น้องสาว ที่พักข้าดีกว่า”
“น้องสาวเหตุใดจึงเร่ร่อนมาถึงที่นี่ ข้ายินดีเลี้ยงดู…”
“เจ้าจะแย่งทำไม ถอยไป”
“ข้าว่าเจ้ามากกว่า เรื่องที่นี่เกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วย ไม่ดูพลังบำเพ็ญเพียรของเจ้าเสียบ้าง ไสหัวกลับบ้านไปเสีย”
“มีความกล้าไม่เบา รู้หรือไม่ว่าท่านพ่อของข้าเป็นใคร!”
“ท่านพ่อของเจ้าเป็นใครไปถามท่านแม่ของเจ้าโน่น มาถามข้าทำไม ข้าไม่ได้ชอบบุรุษเสียหน่อย”
“รำคาญในการมีชีวิตอยู่แล้วสินะ!”
“คนงาม พวกเขาโต้เถียงกันน่ารำคาญจริงๆ เจ้าไม่ต้องกลัว สามารถไปบ้านข้าได้”
“ไสหัวไป เจ้าหนู”
เสี่ยวหวั่นมองคนเหล่านี้ห้อมล้อมนาง ผลักกันไปมาและทะเลาะกันจนบรรยากาศมาคุอย่างปากอ้าตาค้าง พั่งจื่อถอยออกมายืนอยู่ข้างกายจินเฟยเหยาแล้วในมือหอบชุดจูเชวี่ย สถานการณ์วุ นวายแบบนี้ มันยังกลัวว่าของมีค่าของพวกมันจะถูกคนฉวยโอกาสเอาไป
จินเฟยเหยามองผ่านมุก เห็นบุรุษขาวผ่องสิบกว่าคนห้อมล้อมเสี่ยวหวั่นที่ไม่สวมอะไรเลยเช่นกัน ฉากนี้ดูแล้ว
