คนแบกเป็นสตรีเผ่าปิศาจก็รู้สึกไม่เข้าใจ
จินเฟยเหยาชะงักร่าง คำรามอย่างมีโทสะ “วางทำไม! นี่คือคนของข้า ข้าพานางกลับบ้าน พวกเจ้าไล่ตามมาทำไม!”
ผู้บำเพ็ญเซียนเหล่านี้หยุดลงอย่างสงสัย หรือว่าสตรีธรรมดาผู้งดงามเป็นคนของผู้บำเพ็ญเซียนสตรีคนนี้จริงๆ?
“ทนไม่ไหวแล้ว เป็นคนประเภทไหนกัน” จินเฟยเหยาด่าทออย่างไม่พอใจ พลังบำเพ็ญเพียรก็สูงส่ง เหตุใดจึงไล่ตามมาเหมือนปิศาจราคะเฒ่า เห็นคนงามเข้าหน่อยก็แสดงตัณหาออกมา ที่น่าโมโหย ยิ่งกว่านั้นคือมีคนทั้งสามเผ่า เป็นความดีงามที่ไม่แบ่งแยกเผ่าพันธุ์จริงๆ
ถึงเสี่ยวหวั่นซุกซนก็เป็นเพียงเด็กน้อยจึงตกใจกลัวจนใกล้จะร่ำไห้ ดังนั้นจินเฟยเหยาจึงโยนนางให้พั่งจื่อ เสี่ยวหวั่นซุกตัวอยู่ในอ้อมอกของพั่งจื่อและถลึงตาใส่ผู้บำเพ็ญเซียน เหล่านั้นอย่างเดือดดาล
ฉากนี้เห็นได้อย่างชัดเจนว่าสตรีธรรมดาผู้งามล้ำเป็นคนของสตรีเผ่าปิศาจ คงไปลักพาตัวมาจากโลกวิญญาณอื่นเสียแปดส่วน ไม่เช่นนั้นเหตุใดจึงมีเผ่าปิศาจเลี้ยงดูเผ่ามนุษย์
“ไป” จินเฟยเหยาส่งเสียงขึ้นจมูก ให้พั่งจื่อพาเสี่
