ยวหวั่นกลับเกาะอันห่างไกล ไม่สนใจว่ามีคนสะกดรอยตามมาหรือไม่ นางไม่เชื่อว่าจะมีผู้บำเพ็ญเซียนมาหาเรื่องตนเองเพื่อสตรีธรรมดา า
กลับถึงเรือนเล็กๆ ของตนเอง จินเฟยเหยากดชีพจรไท่หยาง[1] และเอ่ยอย่างหงุดหงิด “จริงๆ เลย ข้าน่าจะทำใบหน้าให้น่าเกลียดหน่อย ข้าทำหน้าตาแบบข้าชัดๆ เหตุใดจึงออกมาเป็นใบหน้าข ของหวาหวั่นซีได้ ใบหน้านี้ทำร้ายคนไม่เบาเลยทีเดียว”
จากนั้นนางก็ห้ามพวกหวาหวั่นซีออกไปเด็ดขาด ให้จับเจ่าอยู่ในเรือนก็พอ อย่าออกไปก่อเรื่องอีก
ทว่าอยู่อย่างเงียบสงบได้ไม่กี่วัน พลันมีผู้บำเพ็ญเซียนจำนวนมากมาบนเกาะ ตอนแรกนึกว่ามาหาหวาหวั่นซี พอมาถึงแล้วจึงพบว่าตนเองคิดมากไป ผู้บำเพ็ญเซียนเหล่านี้ล้วนมาที่บ้านข้า างๆ
เวลาเพียงสามวันห้าวันก็มีผู้บำเพ็ญเซียนขั้นกำเนิดใหม่มายี่สิบสามสิบคน อยู่ไม่กี่ชั่วยามหรือหนึ่งวันก็จากไป มีคนไปๆ มาๆ ไม่ขาดสาย
จินเฟยเหยาที่อยู่ติดกันมองพินิจด้านในที่กั้นด้วยกำแพงอย่างสงสัย พบว่าผู้มาล้วนเป็นเผ่าปิศาจ ไม่มีเผ
