คำรามค่ามุกลวดลายสดใสเจ้าอยู่ พอดีคืนให้เจ้า”
“ไม่ต้องๆ ผู้อาวุโสดีต่อข้ามากแล้ว อีกทั้งมุกลวดลายสดใสไม่ต้องใช้ยามากขนาดนี้ ที่จริงยาขั้นสองห้าเม็ดก็สามารถซื้อได้แล้ว” ไหนเลยเยี่ยจื่อจะกล้ารับไว้อีกจึงรีบปฏิเสธแล ละยังเอ่ยถึงตอนที่ตนเองเรียกราคาสูงอย่างแผ่วเบา
จินเฟยเหยายิ้ม “ข้ารู้ว่าเจ้าหลอกข้า วันนั้นข้าออกไปสอบถามราคามุกลวดลายสดใส ถึงอย่างไรก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ เจ้าไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวขนาดนั้น”
ที่แท้ไปสอบถามราคาแต่แรก เยี่ยจื่อรู้สึกหวาดกลัวไม่หาย เป็นตายก็ไม่ยอมรับยาขั้นสามห้าเม็ดนี้
“รับไว้! มีเงินทุนมากหน่อยต่อไปจะได้ทำการค้าดีๆ ข้าไม่ได้ขาดสิ่งของเล็กน้อยนี่เสียหน่อย” จินเฟยเหยาตวาดอย่างหมดความอดทน
“เจ้าค่ะ” เยี่ยจื่อไม่กล้าพูดมากอีก รับยาขั้นสามไว้ ในใจคิดคำนวณอย่างยินดีอีกสักครู่จะไปซื้อสิ่งของที่ขายดีหน่อย
สตรีเผ่าแมวที่ยืนอยู่ด้านข้างมาตลอด รู้สึกได้อย่างเฉียบไวว่าผู้อาวุโสท่านนี้เพิ่งมาเมืองไป่เหอ ดังนั้นจึงเอ่ยถามเสียงหวาน “ผู้อาวุโสต้องการดูสิ่งของอื่นๆ หรือไม่ หอไห่เฉ
