ฉวียนของพวกเรายังมีที่พักให้เช่า”
“เรื่องแบบนี้พวกเจ้าก็มีด้วย มีสถานที่ดีๆ อะไรลองบอกมาให้ฟังหน่อย” พอจินเฟยเหยาได้ฟังก็สนใจ นางไม่ติดค้างเยี่ยจื่อแล้ว ย่อมสามารถย้ายออกมาอาศัยอยู่เองได้
สตรีเผ่าแมวเอ่ยอย่างเคารพ “ที่นี่มีกลิ่นคาวมากเกินไป เชิญผู้อาวุโสไปนั่งชั้นบนกับข้า มีที่พักมากมายให้เลือกสรร”
จินเฟยเหยามองด้านข้าง หอไห่เฉวียนดึงคนมาจัดการวาฬภูเขาโดดเดี่ยวแล้ว กลิ่นเหม็นอยู่บ้างจึงพยักหน้า “ดี”
ส่วนเยี่ยจื่อก็ลุกขึ้น เอ่ยอย่างมีไหวพริบ “ผู้อาวุโส ท่านยังต้องจัดการเรื่องส่วนตัว ข้าไปเป็นเพื่อนต่อท่านคงไม่เหมาะสม ท่านเห็นว่าควร…”
จินเฟยเหยาคิดๆ ดูแล้วก็ใช่ ตนเองไม่อาศัยอยู่ที่บ้านเยี่ยจื่อและไม่ใช่ผู้รับใช้ของนาง จะให้นางไปเป็นเพื่อนต่อคงไม่เหมาะ “เจ้าไปทำธุระเถอะ ข้ายังไม่ไปจากเมืองไป่เหอชั่วคราว ถ้ามีธุระข้าจะไปหาเจ้า”
นางยังจะมีธุระอะไรให้เยี่ยจื่อช่วย เป็นถ้อยคำตามมารยาทล้วนๆ แต่เยี่ยจื่อก็ยังยินดี แค่อยู่ในเมือง ช้าหรือเร็วก็ต้องได้พบกัน ถึงตอนนั้นถ้ารู้ว่าอาศัยอยู่ที่ใดค่อยไปเยี่ยม
