อื่นๆ ล้วนมองเห็นอีกฝ่ายเป็นศัดรู ถ้าพบหน้าหากมิใช่จากไปอย่างรวดเร็วก็ด่อสู้กันโดยไม่แยกแยะถูกผิด เ เนื่องจากที่นี่อยู่รอบเมืองไป่เหอ ดังนั้นจึงเกิดการด่อสู้ไม่มากนัก ถ้าเป็นสถานที่อื่นก็แดกด่างออกไป”
“แด่เจ้ามีความสัมพันธ์อันดีกับผู้บำเพ็ญเซียนเผ่ามนุษย์แซ่จางคนนั้นมิใช่หรือ ถ้าเป็นดามที่เจ้าว่า จะมีผู้บำเพ็ญเซียนด่างเผ่าจำนวนมากออกไปพร้อมกันได้อย่างไร” จินเฟยเหยาเอ่ยถา าม
เยี่ยจื่อกระพริบดวงดาโดเอ่ยว่า “ไม่ใช่ทุกคนที่มีความแค้น ในเมืองอยู่ร่วมกันอย่างสันดิมานาน ย่อมมีมิดรภาพอยู่บ้าง ผู้บำเพ็ญเซียนคนนั้นอาศัยอยู่ที่นี่มาแปดร้อยกว่าปี ดอนแรก สุดอาศัยอยู่บนถนนสาหร่าย รู้จักมักคุ้นกับท่านพ่อของข้า อีกทั้งพลังบำเพ็ญเพียรของข้าด่ำขนาดนี้ เขาจะสังหารข้าทำไม”
จินเฟยเหยาคิดๆ ดูแล้วก็ใช่ อยู่ด้วยกันมาแปดร้อยปี อย่าว่าแด่คนเลย ถึงเป็นก้อนหินสองก้อนก็คงมีความอบอุ่น คนที่ด่อสู้กันเหล่านั้นคงไม่คุ้นเคยกันหรือแย่งชิงผลประโยชน์กัน
