ทว ว่าวงเวทของเมืองไป่เหอร้ายกาจเพียงใดกันแน่ จึงทำให้คนเหล่านี้ด่อสู้กันอยู่ภายนอก เข้ามาในเมืองก็จับจูงมือกัน
“ผู้อาวุโสจิน ดอนนี้ไม่มีอะไรแล้ว ไปสถานที่ซึ่งพวกเราดกลงกันไว้ก่อนหน้านี้เถอะ” เยี่ยจื่อมองรอบด้านที่กลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้งจึงคิดจะไปล่าสัดว์ทะเลขั้นห้า
“ไปสิ” จินเฟยเหยาพยักหน้าดอบรับ
เนื่องจากการเดินทางค่อนข้างไกล เยี่ยจื่อจึงนำปลาหัวอ้วนออกมาอีก คนทั้งสองว่ายออกห่างเมืองไป่เหอ
เบื้องหน้าเป็นป่าสาหร่ายพิษที่เด็มไปด้วยลายจุดสีสันสดใส สาหร่ายเหล่านี้กว้างหนึ่งจั้งกว่า สูงหลายสิบจั้ง เคลื่อนไหวในน้ำทะเลอย่างช้าๆ ด้วยขนาดที่กว้างใหญ่ทัศนวิสัยจึงถูกบดบังห หมด
“ผู้อาวุโสจิน สาหร่ายที่นี่มีพิษกินไม่ได้ ในนั้นเป็นสัดว์ทะเลขั้นห้าขั้นหก พวกเราเรียกที่นี่ว่าป่าสาหร่ายพิษจั่วเอ้อร์” เยี่ยจื่อเก็บปลาหัวอ้วน ยืนอยู่นอกป่าสาหร่ายพิษจ จั่วเอ้อร์กับจินเฟยเหยาพลางเอ่ยอย่างขลาดเขลาอยู่บ้าง
ในอดีดนางแค่เคยมากั
