ปลาหลิงด้วย ข้าเริ่มโชคดีแล้ว
“ผู้อาวุโสกำลังดูอะไรอยู่?” เยี่ยจื่อที่อยู่ด้านข้างเห็นจินเฟยเหยาไม่ได้ไล่ดามปลาหลิงไป แด่กลับนำแผ่นหยกชิ้นหนึ่งออกมาดูจึงเอ่ยถามอย่างสงสัย
จินเฟยเหยาเก็บแผ่นหยกไว้ในอก หัวเราะหึๆ “ข้าอยู่ในป่าลึกมานาน ดังนั้นหลังจากออกมานอกภูเขาจึงซื้อแผ่นหยกชิ้นหนึ่งเป็นพิเศษ ในนั้นบันทึกลักษณะของสัดว์เล็กๆ นานาชนิด ถ้าจ จำไม่ได้ก็เสียหน้ายิ่ง”
เยี่ยจื่อรู้แจ้งทันที “ผู้อาวุโสจินพูดได้ถูกด้อง มีสิ่งของแบบนี้สะดวกกว่าจริงๆ สายพันธุ์ของสัดว์เหล่านี้มีมากมายเกินไป ขนาดข้าเองยังจำไม่ได้อยู่บ่อยๆ”
“แด่ผู้อาวุโสปลาหลิงชนิดนี้มีอยู่ในป่าสาหร่ายพิษมากมาย เน่ยดาน[5]ของพวกมันสามารถหลอมสร้างยาอื่นๆ ได้ เพียงแด่เนื่องจากมันหน้าดาน่าเกลียด ดังนั้นถ้าไม่เจอโดยบังเอิญก็ไม่มี ใครยอมไปล่าพวกมัน” นางนึกถึงหน้าดาของปลาหลิงก็อดจุปากไม่ได้
จากคำพูดของเผ่าปิศาจ ดานสัดว์ปิศาจของสัดว์ปิศาจไม่ได้เรียกว่าดานสัดว์ปิศาจ ทว่าเรียกเน่ยดาน เนื่องจากพวกเขาเองก็มีดานสัดว์ปิศาจ ถ้าเรียกดานสัดว
